พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย โสตาปัตติสังยุต · มหาปัญญวรรค
๖. ภูริปัญญสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๔๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๓ ในมหาปัญญวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค โสตาปัตติสังยุต มหาปัญญวรรค ภูริปัญญสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๕๙๖–๕๙๖
๔. คัมภีรปัญญาสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการ มีปัญญาลึกซึ้ง
{๑๖๔๔} [๑๐๖๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาลึกซึ้ง...
๕. อัปปมัตตปัญญาสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการ มีปัญญาหาประมาณมิได้
{๑๖๔๕} [๑๐๖๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาหาประมาณมิได้...
๖. ภูริปัญญาสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการมีปัญญาดังแผ่นดิน
{๑๖๔๖} [๑๐๖๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน...
๗. ปัญญาพาหุลสูตร
ว่าด้วยเจริญธรรม ๔ ประการมีปัญญามาก
{๑๖๔๗} [๑๐๖๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความเป็นผู้มีปัญญามาก...
จบ ๖. ภูริปัญญสูตร