พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · มัคคสังยุต
กูฏสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๕๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕๔/๗๔ ในมัคคสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค มัคคสังยุต กูฏสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๘๓–๘๓
ย่อมเจริญสัมมาทิฏฐิอันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปเพื่อการสลัดทิ้ง ... ย่อมเจริญสัมมาสมาธิอันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปเพื่อการสลัดทิ้ง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ไม่ประมาทแล้ว ย่อมเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ย่อมทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มากได้อย่างนี้แล”
๓. กูฏสูตร
ว่าด้วยยอดเรือนเป็นเลิศกว่ากลอน
[๑๔๑] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
{๒๕๕} “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กลอนแห่งเรือนยอดอย่างใดอย่างหนึ่งบรรดามีทั้งหมดนั้นย่อมทอดไปสู่ยอด น้อมไปที่ยอด รวมลงที่ยอด ยอดแห่งเรือนยอดนั้นชาวโลกกล่าวกันว่าเป็นเลิศกว่ากลอนเหล่านั้น แม้ฉันใด กุศลธรรมเหล่าใดเหล่าหนึ่งบรรดามี ทั้งหมดนั้นก็ล้วนมีความไม่ประมาทเป็นมูล ... ฉันนั้นเหมือนกัน ... ”
๔. มูลคันธสูตร
ว่าด้วยกลัมพักเป็นยอดแห่งไม้มีกลิ่นที่ราก
[๑๔๒] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
{๒๕๖} “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ไม้มีกลิ่นที่รากชนิดใดชนิดหนึ่งบรรดามี ไม้กลัมพัก ชาวโลกกล่าวกันว่าเป็นเลิศกว่าไม้มีกลิ่นที่รากเหล่านั้น แม้ฉันใด กุศลธรรมเหล่าใดเหล่าหนึ่งบรรดามี ทั้งหมดนั้นก็ล้วนมีความไม่ประมาทเป็นมูล... ฉันนั้นเหมือนกัน ... ”
จบ กูฏสูตร