พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มัคคสังยุต · มิจฉัตตวรรค
สมาธิสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๑–๘๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในมิจฉัตตวรรคมี ๔ ฉบับ
๘. สมาธิสูตร
ว่าด้วยสมาธิ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค มัคคสังยุต มิจฉัตตวรรค สมาธิสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๙ หน้า ๒๘–๒๙
เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka
เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี
“ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงอริยสัมมาสมาธิที่มีอุปนิสะ บ้าง ที่มีบริขาร บ้าง แก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟังอริยสัมมาสมาธิที่มีอุปนิสะ ที่มีบริขาร อะไรบ้าง คือ
๑. สัมมาทิฏฐิ ฯลฯ ๘. สัมมาสมาธิ
สภาวะที่จิตมีอารมณ์เดียว ซึ่งมีองค์ ๗ ประการนี้แวดล้อม เรียกว่า ‘อริยสัมมาสมาธิที่มีอุปนิสะ’ บ้าง ว่า ‘อริยสัมมาสมาธิที่มีบริขาร’ บ้าง”
สมาธิสูตรที่ ๘ จบ
- ๑อุปนิสะ หมายถึงอุปนิสัย หมวดธรรมที่เป็นเหตุทำหน้าที่ร่วมกัน (ที.ม.อ. ๒๙๐/๒๕๗) ในที่นี้หมายถึง ปัจจัย (สํ.ม.อ. ๓/๒๑-๓๐/๑๙๖)
- ๒บริขาร ในที่นี้หมายถึงบริวาร (สํ.ม.อ. ๓/๒๑-๓๐/๑๙๖)
จบ สมาธิสูตร