arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สัจจสังยุต · สมาธิวรรค

จินตสูตร

เล่ม ๑๙

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๖๖๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสมาธิวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัจจสังยุต สมาธิวรรค จินตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๖๐๓–๖๐๔

หน้า ๖๐๓

ทั้งหมดนั้นก็ประกาศแล้ว จักประกาศ ประกาศอยู่ว่าตนเป็นผู้ตรัสรู้แล้วซึ่งอริยสัจ ๔ ตามความเป็นจริง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงทำความเพียรเพื่อรู้ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ ... นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา’

๗. วิตักกสูตร

ว่าด้วยการตรึกในอริยสัจ ๔

{๑๖๖๐} [๑๐๗๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงอย่าตรึกถึงอกุศลวิตกอันเลวทราม คือ กามวิตก พยาปาทวิตก วิหิงสาวิตก ข้อนั้นเพราะเหตุอะไร เพราะว่าวิตกเหล่านี้ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ ไม่ใช่พรหมจรรย์เบื้องต้น ไม่เป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน ก็เมื่อเธอทั้งหลายจะตรึก พึงตรึกว่า ‘นี้ทุกข์ นี้ทุกขสมุทัย นี้ทุกขนิโรธ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา’ ข้อนั้นเพราะเหตุอะไร เพราะว่าความตรึกเหล่านี้ประกอบด้วยประโยชน์ เป็นพรหมจรรย์เบื้องต้น ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงทำความเพียรเพื่อรู้ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ ... นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา”

๘. จินตสูตร

ว่าด้วยการคิดในอริยสัจ ๔

{๑๖๖๑} [๑๐๗๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงอย่าคิดถึงอกุศลวิตกอันเลวทรามว่า ‘โลกเที่ยง’ หรือว่า ‘โลกไม่เที่ยง’ ‘โลกมีที่สุด’ หรือว่า ‘โลก

หน้า ๖๐๔

ไม่มีที่สุด’ ‘ชีวะก็อันนั้น สรีระก็อันนั้น’ หรือว่า ‘ชีวะก็อย่างหนึ่ง สรีระก็อย่างหนึ่ง’ ‘สัตว์หลังจากตายไปย่อมเกิดอีก’ หรือว่า ‘สัตว์หลังจากตายไปย่อมไม่เกิดอีก’ ‘สัตว์หลังจากตายไปย่อมเกิดอีกก็มี ไม่เกิดอีกก็มี’ หรือว่า ‘สัตว์หลังจากตายไปจะว่าเกิดอีกก็ไม่ใช่ ไม่เกิดอีกก็ไม่ใช่’ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าความคิดนี้ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ ไม่ใช่พรหมจรรย์เบื้องต้น ย่อมไม่เป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน ก็เมื่อเธอทั้งหลายจะคิด พึงคิดว่า ‘นี้ทุกข์ นี้ทุกขสมุทัย นี้ทุกขนิโรธ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา’ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าความคิดนี้ประกอบด้วยประโยชน์เป็นพรหมจรรย์เบื้องต้น ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อความคลายกำหนัด เพื่อความดับ เพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงทำความเพียร เพื่อรู้ตามความเป็นจริงว่า ‘นี้ทุกข์ ... นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา”

๙. วิคคาหิกกถาสูตร

ว่าด้วยการพูดที่ไม่เป็นประโยชน์

{๑๖๖๒} [๑๐๗๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงอย่าพูดถ้อยคำที่ชวนทะเลาะกันว่า ‘ท่านไม่รู้ทั่วถึงธรรมวินัยนี้ดอก เราซิรู้ทั่วถึงธรรมวินัยนี้ ท่านจักรู้ทั่วถึงธรรมวินัยนี้ได้อย่างไร ท่านปฏิบัติผิด เราชิปฏิบัติถูก คำที่ควรจะพูดก่อนท่านกลับพูดทีหลัง คำที่ควรจะพูดทีหลังท่านกลับพูดเสียก่อน คำของเราเป็นประโยชน์ ของท่านไม่เป็นประโยชน์ ข้อที่ท่านเคยช่ำชองมาบัดนี้ผันแปรไปแล้ว เราจับผิดวาทะของท่านได้แล้ว ท่านถูกเราข่มเสียแล้ว ท่านจงถอนวาทะเสีย ถ้าสามารถ’ ดังนี้ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าถ้อยคำนี้ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ ไม่ใช่พรหมจรรย์เบื้องต้น ย่อมไม่เป็นไปเพื่อความ