พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สติปัฏฐานสังยุต · สีลัฏฐิติวรรค
โลกสูตร
เล่ม ๑๙ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๘๕–๗๘๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในสีลัฏฐิติวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สติปัฏฐานสังยุต สีลัฏฐิติวรรค โลกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๒๗๑–๒๗๑
๘. โลกสูตร
ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐาน ๔ ทำให้รู้โลกได้หนึ่งพัน
{๗๘๕} [๓๙๔] นิทานต้นสูตรเหมือนกัน
{๗๘๖} ท่านพระสารีบุตรนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ถามท่านพระอนุรุทธะว่า “ท่านพระอนุรุทธะถึงความเป็นผู้มีอภิญญามากเพราะได้เจริญ ได้ทำให้มากซึ่งธรรมเหล่าไหนหนอ”
ท่านพระอนุรุทธะตอบว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุ ผมถึงความเป็นผู้มีอภิญญามากเพราะเจริญเพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔
สติปัฏฐาน ๔ คืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ย่อมพิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ย่อมพิจารณาเห็นเวทนาในเวทนาอยู่ ... ย่อมพิจารณาเห็นจิตในจิตอยู่ ... ย่อมพิจารณาเห็นธรรมในธรรมอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้ ดูก่อนท่านผู้มีอายุผมถึงความเป็นผู้มีอภิญญามากเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้แล และเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้แล ผมจึงรู้โลกได้ตั้งพัน”
๙. สิริวัฑฒสูตร
ว่าด้วยผู้เจริญสติปัฏฐาน ๔ ได้อนาคามิผล
{๗๘๗} [๓๙๕] สมัยหนึ่ง ท่านพระอานนท์อยู่ที่พระวิหารเวฬุวัน อันเป็นสถานที่พระราชทานเหยื่อแก่กระแต ใกล้พระนครราชคฤห์ ก็สมัยนั้นแล สิริวัฑฒคฤหบดีป่วยเป็นไข้หนัก ได้รับทุกขเวทนา ครั้งนั้นแล สิริวัฑฒคฤหบดีเรียกบุรุษคนหนึ่งมาสั่งว่า ‘มานี่แน่ะ พ่อมหาจำเริญ พ่อจงเข้าไปหาท่าน
จบ โลกสูตร