arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มารสังยุต · ทุติยวรรค

๙. กัสสกสูตร

เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๗๐–๔๗๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับ

๙. กสฺสกสุตฺต

๙. กัสสกสูตร

ว่าด้วยมารแปลงกายเป็นชาวนา

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค มารสังยุต ทุติยวรรค กัสสกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๓๘–๑๔๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๙๖–๑๙๘

บาลี (มหาจุฬาฯ)

สาวตฺถินิทานํ. เตน โข ปน สมเยน ภควา ภิกฺขู (๑) นิพฺพานปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ. เต จ ภิกฺขู อฏฺฐิกตฺวา มนสิกตฺวา สพฺพเจตโส สมนฺนาหริตฺวา โอหิตโสตา ธมฺมํ สุณนฺติ. อถ โข มารสฺส ปาปิมโต เอตทโหสิ “อยํ โข สมโณ โคตโม ภิกฺขู นิพฺพานปฏิสํยุตฺตาย ธมฺมิยา กถาย ฯเปฯ ยนฺนูนาหํ เยน สมโณ โคตโม เตนุปสงฺกเมยฺยํ วิจกฺขุกมฺมายา”ติ. อถ โข มาโร ปาปิมา กสฺสกวณฺณํ อภินิมฺมินิตฺวา มหนฺตํ นงฺคลํ ขนฺเธ กริตฺวา ทีฆํ ปาจนยฏฺฐึ (๒) คเหตฺวา หฏหฏเกโส สาณสาฏกนิวตฺโถ (๓) กทฺทมมกฺขิเตหิ ปาเทหิ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ เอตทโวจ “อปิ สมณ พลิพทฺเท อทฺทสา”ติ. กึ ปน ปาปิม เต พลิพทฺเทหีติ. มเมว สมณ จกฺขุ, มม รูปา, มม จกฺขุสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ, กุหึ เม สมณ คนฺตฺวา โมกฺขสิ. มเมว สมณ โสตํ, มม สทฺทา ฯเปฯ มเมว สมณ ฆานํ, มม คนฺธา ฯเปฯ มเมว สมณ ชิวฺหา, มม รสา ฯเปฯ มเมว สมณ กาโย, มม โผฏฺฐพฺพา ฯเปฯ มเมว สมณ มโน, มม ธมฺมา, มม มโนสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ, กุหึ เม สมณ คนฺตฺวา โมกฺขสีติ.

ตเวว ปาปิม จกฺขุํ, ตว รูปา, ตว จกฺขุสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ. ยตฺถ จ โข ปาปิม นตฺถิ จกฺขุ, นตฺถิ รูปา, นตฺถิ จกฺขุสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ. อคติ ตว ตตฺถ ปาปิม. ตเวว ปาปิม โสตํ, ตว สทฺทา, ตว โสตสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ. ยตฺถ จ โข ปาปิม นตฺถิ โสตํ, นตฺถิ สทฺทา, นตฺถิ โสตสมฺผสฺส- วิญฺญาณายตนํ. อคติ ตว ตตฺถ ปาปิม. ตเวว ปาปิม ฆานํ, ตว คนฺธา, ตว ฆานสมฺผสฺส- วิญฺญาณายตนํ. ยตฺถ จ โข ปาปิม นตฺถิ ฆานํ, นตฺถิ คนฺธา, นตฺถิ ฆานสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ. อคติ ตว ตตฺถ ปาปิม. ตเวว ปาปิม ชิวฺหา, ตว รสา, ตว ชิวฺหาสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ ฯเปฯ ตเวว ปาปิม กาโย, ตว โผฏฺฐพฺพา, ตว กายสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ ฯเปฯ ตเวว ปาปิม มโน, ตว ธมฺมา, ตว มโนสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ. ยตฺถ จ โข ปาปิม นตฺถิ มโน, นตฺถิ ธมฺมา, นตฺถิ มโนสมฺผสฺสวิญฺญาณายตนํ, อคติ ตว ตตฺถ ปาปิมาติ. ยํ วทนฺติ มม ยิทนฺติ เย วทนฺติ มมนฺติ จ

เอตฺถ เจ เต มโน อตฺถิ น เม สมณ โมกฺขสีติ.

ยํ วทนฺติ น ตํ มยฺหํ เย วทนฺติ น เต อหํ

เอวํ ปาปิม ชานาหิ น เม มคฺคมฺปิ ทกฺขสีติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา ฯเปฯ ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. ภิกฺขูนํ
  2. ๒ฉ.ม. ทีฆปาจนยฏฺฐึ
  3. ๓ฉ.อิ. สาณสาฏินิวตฺโถ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคทรงชี้แจงให้ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด ชวนใจให้อยากรับ เอาไปปฏิบัติ เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา ที่ประกอบด้วยนิพพาน ภิกษุเหล่านั้นต่างใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์ น้อมนึกมา ด้วยความเต็มใจ เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่ครั้งนั้น มารผู้มีบาปได้มีความคิดดังนี้ว่า “พระสมณโคดมนี้ทรงชี้แจงให้ภิกษุ ทั้งหลายเห็นชัด ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถาที่ประกอบด้วยนิพพาน ฯลฯ ทางที่ดีเราพึงเข้าไปหาพระสมณโคดมถึงที่ประทับเพื่อลวงบริษัทให้หลงเข้าใจผิดเถิดครั้งนั้น

มารผู้มีบาปจึงแปลงกายเป็นชาวนาแบกไถใหญ่ ถือประตักด้ามยาว ผมยาวรุงรัง นุ่งผ้าเนื้อหยาบ เท้าทั้งสองเปื้อนโคลน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้ทูล ถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระสมณะ ท่านเห็นโคพลิพัทบ้างไหม”

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า “มารผู้มีบาป ท่านต้องการอะไรเกี่ยวกับโคพลิพัท ทั้งหลายเล่า”

มารกราบทูลว่า “ข้าแต่พระสมณะ จักขุ(ตา) เป็นของเรา รูปเป็นของเรา อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจากจักขุสัมผัส(ความกระทบทางตา) เป็นของเรา ท่านจะ หนีเราไปไหนพ้น

โสตะ(หู) เป็นของเรา สัททะ(เสียง) เป็นของเรา ฯลฯ

ฆานะ(จมูก) เป็นของเรา คันธะ(กลิ่น) เป็นของเรา ฯลฯ

ชิวหา(ลิ้น) เป็นของเรา รสเป็นของเรา ฯลฯ

กายเป็นของเรา โผฏฐัพพะ(สัมผัสทางกาย) เป็นของเรา ฯลฯ

มโน(ใจ) เป็นของเรา ธรรมารมณ์เป็นของเรา อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจาก มโนสัมผัส(ความกระทบทางใจ) เป็นของเรา ท่านจะหนีเราไปไหนพ้น”

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “มารผู้มีบาป จักขุเป็นของท่าน รูปเป็นของท่าน อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจากจักขุสัมผัสเป็นของท่านโดยแท้ แต่ในที่ใดไม่มีจักขุ ไม่มีรูป ไม่มีอายตนะคือวิญญาณอันเกิดจากจักขุสัมผัส ที่นั้นมิใช่ทางดำเนินของท่านโสตะเป็นของท่าน สัททะเป็นของท่าน อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจาก โสตสัมผัส(ความกระทบทางหู) เป็นของท่าน แต่ในที่ใดไม่มีโสตะ ไม่มีสัททะ ไม่มี อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจากโสตสัมผัส ที่นั้นมิใช่ทางดำเนินของท่านฆานะเป็นของท่าน คันธะเป็นของท่าน อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจาก ฆานสัมผัส(ความกระทบทางจมูก) เป็นของท่าน ฯลฯ

ชิวหาเป็นของท่าน รสเป็นของท่าน อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจากชิวหาสัมผัส(ความกระทบทางลิ้น) เป็นของท่าน ฯลฯ

กายเป็นของท่าน โผฏฐัพพะเป็นของท่าน อายตนะคือวิญญาณอันเกิดจาก กายสัมผัส(ความกระทบทางกาย) เป็นของท่าน ฯลฯ

มโนเป็นของท่าน ธรรมารมณ์ทั้งหลายเป็นของท่าน อายตนะคือวิญญาณ อันเกิดจากมโนสัมผัส(ความกระทบทางใจ) เป็นของท่าน แต่ในที่ใดไม่มีมโน ไม่มี ธรรมารมณ์ ไม่มีอายตนะคือวิญญาณอันเกิดจากมโนสัมผัส ที่นั้นมิใช่ทางดำเนิน ของท่าน”มารกราบทูลว่า

ชนเหล่าใดกล่าวถึงสิ่งใดว่า ‘นี้ของเรา’

ทั้งยังกล่าวว่า ‘ของเรา’

ถ้าใจของท่านยังฝังอยู่ในสิ่งนั้น

สมณะ ท่านก็จะไม่พ้นจากเราไปได้

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

ชนเหล่าใดกล่าวถึงสิ่งใด สิ่งนั้นไม่ใช่ของเรา

ชนเหล่าใดกล่าวอย่างนั้น ชนเหล่านั้นไม่ใช่เรา

มารผู้มีบาป ท่านจงรู้อย่างนี้

ท่านย่อมไม่เห็นแม้ทางของเรา

ลำดับนั้น มารผู้มีบาป ฯลฯ จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

กัสสกสูตรที่ ๙ จบ