พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นฬวรรค
๔. อัจเจนติสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙–๑๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในนฬวรรคมี ๔ ฉบับ
๔. อจฺเจนฺติสุตฺต
๔. อัจเจนติสูตร
ว่าด้วยกาลที่ล่วงเลยไป
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นฬวรรค อัจเจนติสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๓–๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๕–๕
สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ
“อจฺเจนฺติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย
วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ
เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน
ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานี”ติ.
อจฺเจนฺติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย
วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ
เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน
โลกามิสํ ปชเห สนฺติเปกฺโขติ.
เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี
เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่ากาล ล่วงเลยไป คืนผ่านพ้นไป
บุคคลพิจารณาเห็นภัยนี้ในมรณะ
ควรทำบุญที่นำความสุขมาให้
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
กาลล่วงเลยไป คืนผ่านพ้นไป
ช่วงแห่งวัยละไปตามลำดับ
บุคคลพิจารณาเห็นภัยนี้ในมรณะ
อัจเจนติสูตรที่ ๔ จบ
- ๑กาล ในที่นี้หมายถึงกาลมีกาลก่อนภัตรเป็นต้น (สํ.ส.อ. ๑/๔/๒๒)
- ๒ช่วงแห่งวัย หมายถึงช่วงแห่งปฐมวัย มัชฌิมวัยและปัจฉิมวัย (สํ.ส.อ. ๑/๔/๒๒)
- ๓ดูเทียบคาถาข้อ ๑๐๘ หน้า ๑๒๐ ในเล่มนี้
จบ ๔. อัจเจนติสูตร