arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นันทนวรรค

๕. สกมานสูตร

เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒–๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในนันทนวรรคมี ๔ ฉบับ

๕. สณมานสุตฺต

๕. สณมานสูตร

ว่าด้วยเสียงป่าครวญ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นันทนวรรค สกมานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๘–๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๔–๑๔

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ฐิเต มชฺฌนฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ปกฺขิสุ

สณเตว พฺรหารญฺญํ (๑) ตํ ภยํ ปฏิภาติ มนฺติ.

ฐิเต มชฺฌนฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ปกฺขิสุ

สณเตว พฺรหารญฺญํ สา รติ ปฏิภาติ มนฺติ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ก. มหารญฺญํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เทวดากล่าวว่า

เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน

ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่

เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น

ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ากลัวแก่ข้าพเจ้า

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน

ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่

เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น

ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ายินดีแก่เรา

สณมานสูตรที่ ๕ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ดูเทียบคาถาข้อ ๒๓๒ หน้า ๓๓๓ ในเล่มนี้