พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นันทนวรรค
๕. สกมานสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒–๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในนันทนวรรคมี ๔ ฉบับ
๕. สณมานสุตฺต
๕. สณมานสูตร
ว่าด้วยเสียงป่าครวญ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นันทนวรรค สกมานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๘–๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๔–๑๔
ฐิเต มชฺฌนฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ปกฺขิสุ
สณเตว พฺรหารญฺญํ (๑) ตํ ภยํ ปฏิภาติ มนฺติ.
ฐิเต มชฺฌนฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ปกฺขิสุ
สณเตว พฺรหารญฺญํ สา รติ ปฏิภาติ มนฺติ.
- ๑ก. มหารญฺญํ
เทวดากล่าวว่า
เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน
ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่
เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น
ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ากลัวแก่ข้าพเจ้า
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน
ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่
เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น
ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ายินดีแก่เรา
สณมานสูตรที่ ๕ จบ
- ๑ดูเทียบคาถาข้อ ๒๓๒ หน้า ๓๓๓ ในเล่มนี้
จบ ๕. สกมานสูตร