พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นันทนวรรค
๘. หิริสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๘–๓๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในนันทนวรรคมี ๔ ฉบับ
๘. หิรีสุตฺต
๘. หิริสูตร
ว่าด้วยหิริ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นันทนวรรค หิริสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๙–๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๖–๑๖
หิรีนิเสโธ ปุริโส โกจิ โลกสฺมึ วิชฺชติ
โย นินฺทํ อปโพเธติ (๑) อสฺโส ภโทฺร กสามิวาติ.
หิรีนิเสธา ตนุยา เย จรนฺติ สทา สตา
อนฺตํ ทุกฺขสฺส ปปฺปุยฺย จรนฺติ วิสเม สมนฺติ.
- ๑ฉ.ม. อปโพธติ
เทวดากล่าวว่า
คนผู้กีดกัน(อกุศลธรรม)ได้ด้วยหิริ มีอยู่น้อยในโลก
ภิกษุใดหลบหลีกนินทาได้ ตื่นตัวอยู่
เหมือนม้าชั้นดีหลบแส้ได้
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
ภิกษุเหล่าใดผู้กีดกัน(อกุศลธรรม)ได้ด้วยหิริ
มีสติ ประพฤติธรรมอยู่ทุกเมื่อ ถึงที่สุดแห่งทุกข์
ย่อมดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอในที่ที่ไม่สม่ำเสมอ
ภิกษุเหล่านั้นมีอยู่น้อย
หิริสูตรที่ ๘ จบ
- ๑ดู ขุ.ธ. ๒๕/๑๔๓/๔๒
- ๒ถึงที่สุดแห่งทุกข์ หมายถึงบรรลุนิพพานอันเป็นที่สุดแห่งวัฏทุกข์ (สํ.ส.อ. ๑/๑๘/๓๗)
จบ ๘. หิริสูตร