พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · ภิกขุนีสังยุต
๖. จาลาสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๓๗–๕๔๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในภิกขุนีสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ภิกขุนีสังยุต จาลาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๒๒๔–๒๒๖
{๕๓๖} ลำดับนั้น อุบลวรรณาภิกษุณีได้มีความดำริว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ มากล่าวคาถาอยู่” ทันใดนั้น อุบลวรรณาภิกษุณีได้ฉุกคิดขึ้นว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป ต้องการจะให้เราเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้เราเคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา” ครั้นอุบลวรรณาภิกษุณีทราบว่านี่คือมารผู้มีใจบาป จึงได้กล่าวกะมารผู้มีใจบาปนั้นด้วยคาถาว่า
ถึงจะมีนักเลงตั้งร้อยตั้งพันเช่นนี้ มาในที่นี้ เราก็ไม่หวั่นไหว ไม่สะเทือนขน ดูก่อนมาร ถึงเราคนเดียวก็ไม่กลัวท่านหรอก
เรานี้จะหายตัวก็ได้ หรือจะเข้าท้องของท่านก็ได้ แม้จะยืนอยู่ระหว่างคิ้วของท่าน ท่านก็ไม่เห็นเรายืนอยู่
เราเป็นผู้ชำนาญในทางจิต อบรมอิทธิบาทดีแล้ว เราพ้นแล้วจากเครื่องผูกทุกชนิด เราไม่กลัวท่านหรอก ท่านผู้มีอายุ
ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “อุบลวรรณาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๖. จาลาสูตร
ว่าด้วยมารรังควานจาลาภิกษุณี
{๕๓๗} [๑๖๗] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า จาลาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับ
จากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง
{๕๓๘} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้จาลาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาจาลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะจาลาภิกษุณีว่า “ดูก่อนจาลาภิกษุณี ท่านไม่ชอบใจอะไรเล่า”จาลาภิกษุณีตอบว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบใจความเกิดเลย”
{๕๓๙} มารผู้มีใจบาปกล่าวว่า
เพราะเหตุไรหนอ ท่านจึงไม่ชอบใจความเกิด ผู้เกิดมาแล้วย่อมเสพกามคุณ ใครหนอให้ท่านยึดถือเรื่องนี้ว่า ‘เธออย่าชอบใจความเกิดเลย ภิกษุณี’ ดังนี้
{๕๔๐} จาลาภิกษุณีกล่าวว่า
ผู้ที่เกิดมาแล้วย่อมตาย ผู้ที่เกิดมาแล้วย่อมประสบทุกข์ คือ การจองจำ การฆ่า ความเศร้าหมอง เพราะฉะนั้นเราจึงไม่ชอบใจความเกิด
พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมเป็นเครื่องล่วงพ้นความเกิดไว้ พระองค์สอนให้เราตั้งอยู่ในสัจจะคือพระนิพพาน เพื่อละทุกข์ทั้งมวล
สัตว์เหล่าใดเข้าถึงรูปภพ และสัตว์เหล่าใดดำรงอยู่ในอรูปภพ สัตว์เหล่านั้นเมื่อยังไม่รู้นิโรธสัจจะ ย่อมต้องมาสู่ภพอีก
ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “จาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง
๗. อุปจาลาสูตร
ว่าด้วยมารรังควานอุปจาลาภิกษุณี
{๕๔๑} [๑๖๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า อุปจาลาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถีงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง{๕๔๒} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้อุปจาลาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาอุปจาลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะอุปจาลาภิกษุณีว่า “ดูก่อนภิกษุณี ท่านอยากจะเกิดที่ไหนเล่า”อุปจาลาภิกษุณีตอบว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุ เราไม่อยากเกิดในที่ไหน ๆ”
{๕๔๓} มารผู้มีบาปกล่าวว่า
ท่านจงตั้งจิตไว้ในพวกเทพชั้นดาวดึงส์ ชั้นยามา ชั้นดุสิต ชั้นนิมมานรดี และชั้นปรนิมมิตวสวัสดีเถิด ท่านจักได้เสวยความยินดี
{๕๔๔} อุปจาลาภิกษุณีกล่าวว่า
พวกเทพชั้นดาวดึงส์ ชั้นยามา ชั้นดุสิต ชั้นนิมมานรดีและชั้นปรนิมมิตวสวัสดี ยังผูกพันด้วยเครื่องผูกคือกาม จำต้องกลับมาสู่อำนาจมารอีก
โลกทั้งปวงเร่าร้อน โลกทั้งปวงคุเป็นควัน โลกทั้งปวงลุกโพลง โลกทั้งปวงสั่นสะเทือน
จบ ๖. จาลาสูตร