arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · ภิกขุนีสังยุต

๘. สีสุปจาลาสูตร

เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๔๕–๕๔๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในภิกขุนีสังยุตมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ภิกขุนีสังยุต สีสุปจาลาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๒๒๗–๒๒๘

หน้า ๒๒๗

ใจของเรายินดีแน่วแน่ในพระนิพพานซึ่งไม่สั่นสะเทือน ไม่หวั่นไหว ที่ปุถุชนเสพไม่ได้ มิใช่คติของมาร

ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “อุปจาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๘. สีสุปจาลาสูตร

ว่าด้วยมารรังควานสีสุปจาลาภิกษุณี

{๕๔๕} [๑๖๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า สีสุปจาลาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั้งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง{๕๔๖} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปเข้าไปหาสีสุปจาลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้ว ได้กล่าวกะสีสุปจาลาภิกษุณีว่า “ดูก่อนภิกษุณี ท่านชอบใจลัทธิของใครเล่า”สีสุปจาลาภิกษุณีตอบว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบใจลัทธิของใครเลย”

{๕๔๗} มารผู้มีใจบาปกล่าวว่า

ท่านยอมเป็นคนศีรษะโล้น มองดูเหมือนสมณะ เพราะเจาะจงใครหนอ แต่ท่านไม่ชอบใจลัทธิของใครเลย นี่มันอะไรกัน ท่านจึงมาหลงเดินทางผิดอยู่{๕๔๘} สีสุปจาลาภิกษุณีกล่าวว่า

พวกเจ้าลัทธิภายนอกพระศาสนานี้ ย่อมจมดิ่งอยู่ในทิฏฐิทั้งหลาย เราไม่ชอบใจธรรมของพวกเขา พวกเขาไม่ใช่คนที่ฉลาดในธรรม

หน้า ๒๒๘

พระพุทธเจ้าผู้เสด็จอุบัติในศากยตระกูล หาบุคคลอื่นเปรียบมิได้ ทรงครอบงำส่วนทั้งปวงมีขันธ์เป็นต้นได้ทรงกำจัดมารได้ ไม่ทรงปราชัยในที่ทุกสถาน

ทรงพ้นแล้วในส่วนทั้งปวง ทรงเป็นผู้ที่ตัณหาและทิฏฐิอาศัยไม่ได้ ทรงมีพระจักษุเห็นธรรมทั้งปวง ทรงบรรลุธรรมเป็นที่สิ้นกรรมทุกอย่าง ทรงน้อมไปในธรรมเป็นสิ้นอุปธิ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นทรงเป็นศาสดาของเรา เราชอบใจคำสอนของพระองค์ท่านลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “สีสุปจาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๙. เสลาสูตร

ว่าด้วยมารรังควานเสลาภิกษุณี

{๕๔๙} [๑๗๐] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า เสลาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง{๕๕๐} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้เสลาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาเสลาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะเสลาภิกษุณีด้วยคาถาว่า

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ธรรมเป็นที่สิ้นกรรมทุกอย่าง หมายถึงอรหัตตผล (๑๘๓)
  2. ๒ธรรมเป็นที่สิ้นอุปธิ หมายถึงพระนิพพาน (สํ.ส.อ. ๑๘๓)