พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · ยักขสังยุต
๒. สักกสูตร
เล่ม ๑๕ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๐๔–๘๐๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๒ ในยักขสังยุตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ยักขสังยุต สักกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๓๔๘–๓๔๘
๒. สักกสูตร
ว่าด้วยผู้จะสอนคนอื่น
{๘๐๔} [๒๓๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่บนภูเขาคิชฌกูฏ ใกล้พระนครราชคฤห์
{๘๐๕} ครั้งนั้นแล ยักษ์ตนหนึ่งมีชื่อ ว่าสักกะ เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้กราบทูลด้วยคาถาว่า
การสั่งสอนคนอื่นนั้นไม่เหมาะแก่สมณะเช่นท่านผู้ละกิเลสที่ร้อยรัดได้หมดแล้ว ผู้พ้นจากภพทั้งสามแล้ว{๘๐๖} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
ดูก่อนสักกะ ธรรมเครื่องอยู่ร่วมกันย่อมเกิดด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง คนมีปัญญาไม่ควรมีใจหวั่นไหวไปตามเหตุนั้นถ้าคนมีใจผ่องใสแล้วสั่งสอนคนอื่น คนนั้นย่อมไม่เป็นผู้พัวพันด้วยเหตุนั้น นอกจากจะอนุเคราะห์เอ็นดู
๓. สูจิโลมสูตร
ว่าด้วยราคะโทสะมีอัตภาพเป็นเหตุ
{๘๐๗} [๒๓๗] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่บนแท่นที่มีแม่แคร่รองรับ อันเป็นที่ครอบครองของสูจิโลมยักษ์ ใกล้หมู่บ้านคยา ก็ขณะนั้นแล ขรยักษ์กับสูจิโลมยักษ์เดินผ่านไปไม่ไกลจากพระผู้มีพระภาคเจ้านัก ครั้งนั้นแล ขรยักษ์ได้พูดกับสูจิโลมยักษ์ว่า “นั่นสมณะ”
- ๑ยักษ์ชื่อว่าสักกะ เป็นยักษ์ที่เป็นฝ่ายมาร (สํ.ส.อ. ๒๘๖)
จบ ๒. สักกสูตร