arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · วนสังยุต

๑๒. มัชฌันติกสูตร

เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๙๑–๗๙๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๒/๑๔ ในวนสังยุตมี ๔ ฉบับ

๑๒. มชฺฌณฺหิกสุตฺต

๑๒. มัชฌัณหิกสูตร

ว่าด้วยเวลาเที่ยงวัน

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค วนสังยุต มัชฌันติกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๕ หน้า ๒๔๕–๒๔๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๕ หน้า ๓๓๓–๓๓๓

บาลี (มหาจุฬาฯ)

เอกํ สมยํ อญฺญตโร ภิกฺขุ โกสเลสุ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. อถ โข ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา เยน โส ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ตสฺส ภิกฺขุโน สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“ฐิเต มชฺฌณฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ (๑) ปกฺขิสุ

สณเตว พฺรหารญฺญํ ตํ ภยํ ปฏิภาติ มํ.

ฐิเต มชฺฌณฺหิเก กาเล สนฺนิสีเวสุ ๕ ปกฺขิสุ

สณเตว พฺรหารญฺญํ สา รติ ปฏิภาติ มนฺ”ติ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ก. สนฺนิสินฺเนสุ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล ครั้งนั้น

เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น เข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของภิกษุนั้นว่า

เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน

ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่

เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น

ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ากลัวแก่ข้าพเจ้า

ภิกษุนั้นกล่าวคาถานี้ว่า

เมื่อฝูงนกพากันพักร้อนอยู่ในเวลาเที่ยงวัน

ป่าใหญ่ส่งเสียงประหนึ่งว่าครวญครางอยู่

เสียงครวญครางแห่งป่าใหญ่นั้น

ปรากฏเป็นสิ่งที่น่ายินดีแก่เรา๑

มัชฌัณหิกสูตรที่ ๑๒ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ดูเทียบคาถาข้อ ๑๕ หน้า ๑๔ ในเล่มนี้