arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · อันธวรรค

๓. ตัณหาสูตร

เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๒–๑๘๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในอันธวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต อันธวรรค ตัณหาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่

ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๘๗–๒๘๘

หน้า ๒๘๗

๓. ตัณหาสูตร

[๑๘๒] เทวดาทูลถามว่า

โลกอันอะไรหนอย่อมนำไป อัน

อะไรหนอย่อมเสือกไสไป โลกทั้งหมด

เป็นไปตามอำนาจของธรรมอันหนึ่งคือ

อะไร.

[๑๘๓] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

โลกอันตัณหาย่อมนำไป อันตัณหา

ย่อมเสือกไสไป โลกทั้งหมดเป็นไปตาม

อำนาจของธรรมอันหนึ่ง คือตัณหา.

หน้า ๒๘๘

๔. สัญโญชนสูตร

[๑๘๔] เทวดาทูลถามว่า

โลกมีอะไรหนอเป็นเครื่องประกอบ

ไว้ อะไรหนอเป็นเครื่องเที่ยวไปของโลก

นั้น เพราะละขาดซึ่งธรรมอะไรจึงเรียกว่า

นิพพาน.

[๑๘๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

โลกมีความเพลิดเพลินเป็นเครื่อง

ประกอบไว้ วิตกเป็นเครื่องเที่ยวไปของ

โลกนั้น เพราะละตัณหาเสียได้ขาด จึง

เรียกว่านิพพาน.

อรรถกถาสัญโญชนสูตร

พึงทราบวินิจฉัยในสัญโญชนสูตรที่ ๔ ต่อไป :-

บทว่า กึสุ สํโยชโน ความว่า อะไรเป็นสังโยชน์ อะไรเป็นเครื่องผูกไว้. บทว่า วิจรณํ ได้แก่ เท้าทั้งหลายเป็นเครื่องเที่ยวไป. บทว่าวิจรณํ นี้เป็นคำเอกพจน์ใช้ในอรรถแห่งพหูพจน์. บทว่า วิตกฺกสฺส วิจรณาได้แก่ วิตก เป็นเท้าของโลก.

จบอรรถกถาสัญโญชนสูตรที่ ๔