arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ · นันทิขยวรรค

๑. นันทิขยสูตร ที่ ๑

เล่ม ๑๘

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๒ ในนันทิขยวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ นันทิขยวรรค นันทิขยสูตร ที่ ๑ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๘ หน้า ๑๘๘–๑๘๘

หน้า ๑๘๘

๔. จตุตถปัณณาสก์

(๑๖) ๑. นันทิขยวรรค

๑. อัชฌัตตนันทิขยสูตร

ว่าด้วยความสิ้นความเพลิดเพลินภายใน

{๒๔๕} [๑๕๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเห็นจักษุอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลินจึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะจึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลินและราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว’ ... ภิกษุเห็นมโนอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็น ความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะเพราะสิ้นราคะ จึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน และราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว”

๒. พาหิรนันทิขยสูตร

ว่าด้วยความสิ้นความเพลิดเพลินภายนอก

{๒๔๖} [๑๕๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเห็นรูปอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยงความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะ จึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลินและราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว’ ภิกษุเห็นเสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์อันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะ