arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ · สัฏฐิเปยยาล

๕๒. อนัตตสูตรที่ ๔

เล่ม ๑๘

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒๒/๒๘ ในสัฏฐิเปยยาลมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ สัฏฐิเปยยาล อนัตตสูตรที่ ๔ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๘ หน้า ๒๑๗–๒๑๙

หน้า ๒๑๗

๕๑. พาหิรปัจจุปันนยังทุกขสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายนอกที่เป็นปัจจุบันเป็นทุกข์ เป็นอนัตตา

[๒๑๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นปัจจุบันเป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา’ เสียง... กลิ่น ... รส ... โผฏฐัพพะ ... ธรรมารมณ์ที่เป็นปัจจุบันเป็นทุกข์ สิ่งใดเป็นเป็นทุกข์ สิ่งนั้นเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา’ อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”

๕๒. พาหิราตีตยทนัตตสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายนอกที่เป็นอดีตเป็นอนัตตา

{๒๗๘} [๒๑๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอดีตเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา, เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่เป็นอดีตเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา, ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”

หน้า ๒๑๘

๕๓. พาหิรานาคตยทนัตตสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายนอกที่เป็นอนาคตเป็นอนัตตา

[๒๒๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอนาคตเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา, เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ ... ธรรมารมณ์ที่เป็นอนาคตเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”

๕๔. พาหิรปัจจุปันนยทนัตตสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายนอกที่เป็นปัจจุบันเป็นอนัตตา

[๒๒๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นปัจจุบันเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา, เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่เป็นปัจจุบันเป็นอนัตตา สิ่งใดเป็นอนัตตา พึงเห็นสิ่งนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า ‘นั่นไม่ใช่ของเรา เราไม่เป็นนั่น นั่นไม่ใช่อัตตาของเรา’ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอย่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”

หน้า ๒๑๙

๕๕. อัชฌัตตายตนอนิจจสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นของไม่เที่ยง

{๒๗๙} [๒๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นของไม่เที่ยง โสตะเป็นของไม่เที่ยง ฆานะเป็นของไม่เที่ยง ชิวหาเป็นของไม่เที่ยง กายเป็นของไม่เที่ยง มโนเป็นของไม่เที่ยง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”

๕๖. อัชฌัตตายตนทุกขสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นทุกข์

{๒๘๐} [๒๒๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นทุกข์ โสตะเป็นทุกข์ ฆานะเป็นทุกข์ ชิวหาเป็นทุกข์ กายเป็นทุกข์ มโนเป็นทุกข์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”

๕๗. อัชฌัตตายตนอนัตตสูตร

ว่าด้วยอายตนะภายในเป็นอนัตตา

{๒๘๑} [๒๒๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นอนัตตา โสตะเป็นอนัตตา ฆานะเป็นอนัตตา ชิวหาเป็นอนัตตา กายเป็นอนัตตา มโนเป็นอนัตตา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้”