พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เวทนาสังยุต · อัฏฐสตปริยายวรรค
๘. สมณพราหมณสูตร ที่ ๒
เล่ม ๑๘ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๔๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๑ ในอัฏฐสตปริยายวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค เวทนาสังยุต อัฏฐสตปริยายวรรค สมณพราหมณสูตร ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๘ หน้า ๓๑๕–๓๑๕
พราหมณ์ในหมู่พราหมณ์ และท่านผู้มีอายุเหล่านั้นย่อมทำให้แจ้งซึ่งประโยชน์ของความเป็นสมณะและประโยชน์ของความเป็นพราหมณ์ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”
๘. ทุติยสมณพราหมณสูตร
ว่าด้วยผู้เป็นและไม่เป็นสมณพราหมณ์ สูตรที่ ๒
{๔๔๓} [๒๗๖] "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เวทนามี ๓ เหล่านี้ เวทนา ๓ เป็นไฉน คือ สุขเวทนา ทุกขเวทนา อทุกขมสุขเวทนา ก็สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งความเกิด ความดับ คุณ โทษ และการสลัดออกแห่งเวทนา ๓ เหล่านี้ ... ย่อมทำให้แจ้งซึ่งประโยชน์ของความเป็นสมณะและประโยชน์ของความเป็นพราหมณ์ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”
๙. ตติยสมณพราหมณสูตร
ว่าด้วยผู้เป็นและไม่เป็นสมณพราหมณ์ สูตรที่ ๓
{๔๔๔} [๒๗๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดไม่รู้ประจักษ์ซึ่งเวทนา ความเกิดแห่งเวทนา ความดับแห่งเวทนา ข้อปฏิบัติที่ทำให้ถึงความดับแห่งเวทนา ... ย่อมทำให้แจ้งซึ่งประโยชน์ของความเป็นสมณะและประโยชน์ของความเป็นพราหมณ์ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”
จบ ๘. สมณพราหมณสูตร ที่ ๒