พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต ตติยปัณณาสก์ · โยคักเขมีวรรค
๖. สังโยชนสูตร
เล่ม ๑๘ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในโยคักเขมีวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต ตติยปัณณาสก์ โยคักเขมีวรรค สังโยชนสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๘)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๘ หน้า ๑๒๐–๑๒๐
๖. สัญโญชนิยสูตร
ว่าด้วยเหตุแห่งสังโยชน์
{๑๕๙} [๑๐๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์และสังโยชน์ เธอทั้งหลายจงฟังธรรมนั้น
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์และสังโยชน์เป็นไฉน
คือ จักษุเป็นธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์ ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในจักษุนั้นเป็นสังโยชน์ในจักษุนั้น... มโนเป็นธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์ ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในมโนนั้นเป็นสังโยชน์ในมโนนั้นดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เราเรียกว่า ‘ธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์และสังโยชน์”
๗. อุปาทานิยสูตร
ว่าด้วยเหตุแห่งอุปาทาน
{๑๖๐} [๑๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมอันเป็นเหตุแห่งอุปาทานและอุปาทาน เธอทั้งหลายจงฟังธรรมนั้น
ก็ธรรมอันเป็นเหตุแห่งอุปาทานและอุปาทานเป็นไฉน
คือ จักษุเป็นธรรมอันเป็นเหตุแห่งอุปาทาน ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในจักษุนั้นเป็นอุปาทานในจักษุนั้น ... มโนเป็นธรรมอันเป็นเหตุแห่งอุปาทาน ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในมโนนั้นเป็นอุปาทานในมโนนั้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้เราเรียกว่า ‘ธรรมอันเป็นเหตุแห่งอุปาทานและอุปาทาน”
จบ ๖. สังโยชนสูตร