arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทุติยปัณณาสก์ · ปัตตกรรมวรรค

รูปสูตร

เล่ม ๒๑

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในปัตตกรรมวรรคมี ๔ ฉบับ

๕. รูปสุตฺต

๕. รูปสูตร

ว่าด้วยบุคคลผู้ถือรูปเป็นประมาณ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ ปัตตกรรมวรรค รูปสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๑)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๑ หน้า ๘๑–๘๑ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๑ หน้า ๑๐๘–๑๐๙

บาลี (มหาจุฬาฯ)

จตฺตาโรเม ภิกฺขเว ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม จตฺตาโร ? รูปปฺปมาโณ รูปปฺปสนฺโน, โฆสปฺปมาโณ โฆสปฺปสนฺโน, ลูขปฺปมาโณ ลูขปฺปสนฺโน, ธมฺมปฺปมาโณ ธมฺมปฺปสนฺโน. อิเม โข ภิกฺขเว จตฺตาโร ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมินฺติ.

เย จ รูเป ปมาณึสุ (๑) เย จ โฆเสน อนฺวคู

ฉนฺทราควสูเปตา น เต ชานนฺติ ตญฺชนา. (๒)

อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ น ปสฺสติ

สมนฺตาวรโณ พาโล ส เว โฆเสน วุยฺหติ.

อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ

พหิทฺธา ผลทสฺสาวี โสปิ โฆเสน วุยฺหติ.

อชฺฌตฺตญฺจ ปชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ

(เอวํ) วินีวรณทสฺสาวี น โส โฆเสน วุยฺหตีติ. ปญฺจมํ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ก. รูเปน ปามึสุ
  2. ๒ฉ.ม. นาภิชานนฺติ เต ชนา
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ จำพวกนี้มีปรากฏอยู่ในโลก

บุคคล ๔ จำพวก ไหนบ้าง คือ

๑. บุคคลผู้ถือรูปเป็นประมาณ เลื่อมใสในรูป

๒. บุคคลผู้ถือเสียงเป็นประมาณ เลื่อมใสในเสียง

๓. บุคคลผู้ถือความเศร้าหมองเป็นประมาณ เลื่อมใสในความเศร้าหมอง

๔. บุคคลผู้ถือธรรมเป็นประมาณ เลื่อมใสในธรรม

ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ จำพวกนี้แลมีปรากฏอยู่ในโลก

ชนเหล่าใดถือประมาณในรูป

และชนเหล่าใดคล้อยไปตามเสียง

ชนเหล่านั้นชื่อว่าตกอยู่ในอำนาจของฉันทราคะ

ย่อมไม่รู้จักบุคคลนั้น คือ

บุคคลนั้นแลเป็นคนเขลา ไม่รู้คุณภายในของเขา

และไม่เห็นข้อปฏิบัติภายนอกของเขา

ถูกห้อมล้อมไว้โดยรอบ ย่อมถูกเสียงชักนำไป

อนึ่ง บุคคลผู้ไม่รู้คุณภายใน

แต่เห็นข้อปฏิบัติภายนอก

มองแต่ผลในภายนอก

ย่อมถูกเสียงชักนำไป

ส่วนบุคคลที่รู้คุณภายใน

และเห็นแจ้งข้อปฏิบัติภายนอก

เห็นธรรมปราศจากเครื่องกั้น

ย่อมไม่ถูกเสียงชักนำไป

รูปสูตรที่ ๕ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ดู อภิ.ปุ. (แปล) ๓๖/๑๗๑-๑๗๒/๒๐๔-๒๐๕
  2. ๒หมายถึงความเศร้าหมองแห่งจีวร คือ จีวรที่หยาบ จีวรเก่า และจีวรปะเย็บหลายครั้ง และความเศร้าหมอง แห่งบาตร คือ บาตรที่มีรอยปุ่มหลายแห่ง (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๖๕/๓๕๕, องฺ.จตุกฺก.ฏีกา ๒/๖๕/๓๘๘)
  3. ๓หมายถึงตกอยู่ในอำนาจของความพอใจและความกำหนัดยินดี (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๖๕/๓๕๕)
  4. ๔หมายถึงไม่รู้คุณมีศีลเป็นต้นที่อยู่ในภายในของบุคคลนั้น (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๖๕/๓๕๕)
  5. ๕หมายถึงเห็นเฉพาะข้อปฏิบัติภายนอกของบุคคลนั้น (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๖๕/๓๕๕)
  6. ๖หมายถึงเห็นเฉพาะผลคือสักการะภายนอกที่คนเหล่าอื่นกระทำแก่บุคคลนั้น (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๖๕/๓๕๕)