พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทุติยปัณณาสก์ · อปัณณกวรรค
อัคคสูตร ที่ ๒
เล่ม ๒๑ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในอปัณณกวรรคมี ๔ ฉบับ
๕. ทุติยอคฺคสุตฺต
๕. ทุติยอัคคสูตร
ว่าด้วยธรรมอันเลิศ สูตรที่ ๒
ว่าด้วยธรรมอันเลิศ สูตรที่ ๒
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต ทุติยปัณณาสก์ อปัณณกวรรค อัคคสูตร ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๑)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๑ หน้า ๘๙–๘๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๑ หน้า ๑๒๐–๑๒๐
บาลี (มหาจุฬาฯ)
จตฺตาริมานิ ภิกฺขเว อคฺคานิ. กตมานิ จตฺตาริ ? รูปคฺคํ เวทนคฺคํ (๑) สญฺญคฺคํ (๒) ภวคฺคํ. อิมานิ โข ภิกฺขเว จตฺตาริ อคฺคานีติ. ปญฺจมํ.
เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
- ๑ฉ. เวทนาคฺคํ
- ๒ฉ. สญฺญาคฺคํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
ภิกษุทั้งหลาย ธรรมอันเลิศ ๔ ประการนี้
ธรรมอันเลิศ ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ
๑. รูปอันเลิศ ๒. เวทนาอันเลิศ
๓. สัญญาอันเลิศ ๔. ภพอันเลิศ
ภิกษุทั้งหลาย ธรรมอันเลิศ ๔ ประการนี้แล
ทุติยอัคคสูตรที่ ๙ จบ
เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
- ๑ธรรมอันเลิศ ในที่นี้หมายถึงรูป เวทนา สัญญาที่พิจารณาแล้วบรรลุอรหัตตผล และภพคืออัตภาพที่ บุคคลดำรงอยู่แล้วสามารถบรรลุอรหัตตผลได้ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๗๔-๗๕/๓๕๙)
จบ อัคคสูตร ที่ ๒