พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ตติยปัณณาสก์ · เกสีวรรค
อารักขสูตร
เล่ม ๒๑ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในเกสีวรรคมี ๔ ฉบับ
๗. อารกฺขสุตฺต
๗. อารักขสูตร
ว่าด้วยสติเครื่องรักษา
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต ตติยปัณณาสก์ เกสีวรรค อารักขสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๑)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๑ หน้า ๑๓๖–๑๓๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๑ หน้า ๑๗๙–๑๘๐
จตูสุ ภิกฺขเว ฐาเนสุ อตฺตรูเปน อปฺปมาโท สติเจตโส อารกฺโข กรณีโย. กตเมสุ จตูสุ ? “มา เม รชนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ รชฺชี”ติ อตฺตรูเปน อปฺปมาโท สติเจตโส อารกฺโข กรณีโย. “มา เม โทสนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ ทุสฺสี”ติ อตฺตรูเปน อปฺปมาโท สติเจตโส อารกฺโข กรณีโย. “มา เม โมหนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ มุยฺหี”ติ อตฺตรูเปน อปฺปมาโท สติเจตโส อารกฺโข กรณีโย. “มา เม มทนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ มชฺชี”ติ อตฺตรูเปน อปฺปมาโท สติเจตโส อารกฺโข กรณีโย.
ยโต โข ภิกฺขเว ภิกฺขุโน รชนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ น รชฺชติ วีตราคตฺตา, โทสนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ น ทุสฺสติ วีตโทสตฺตา. โมหนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ น มุยฺหติ วีตโมหตฺตา. มทนีเยสุ ธมฺเมสุ จิตฺตํ น มชฺชติ วีตมทตฺตา. โส น ฉมฺภติ น กมฺปติ น เวธติ น สนฺตาสํ อาปชฺชติ. น จ ปน สมณวจนเหตุปิ คจฺฉตีติ. สตฺตมํ.
ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุพึงทำความไม่ประมาท คือ มีสติเครื่องรักษาใจ โดยสมควรแก่ตนในฐานะ ๔ ประการ
ฐานะ ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ
พึงทำความไม่ประมาท คือ มีสติเครื่องรักษาใจโดยสมควรแก่ตนว่า
๑. จิตของเราอย่ากำหนัดในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความกำหนัด
๒. จิตของเราอย่าขัดเคืองในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความขัดเคือง
๓. จิตของเราอย่าหลงในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความหลง
๔. จิตของเราอย่ามัวเมาในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความมัวเมา
ในกาลใด จิตของภิกษุไม่กำหนัดในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความกำหนัดเพราะ ปราศจากความกำหนัด จิตไม่ขัดเคืองในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความขัดเคืองเพราะ ปราศจากความขัดเคือง จิตไม่หลงในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความหลงเพราะปราศจากความหลง จิตไม่มัวเมาในธรรมที่เป็นเหตุแห่งความมัวเมา เพราะปราศจากความ มัวเมา ในกาลนั้น ภิกษุนั้นย่อมไม่หวาดผวา ไม่หวั่นไหว ไม่สะทกสะท้าน ไม่ถึง ความสะดุ้ง และไม่หลงเชื่อแม้เพราะถ้อยคำของสมณะเป็นเหตุ
อารักขสูตรที่ ๗ จบ
จบ อารักขสูตร