arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · พาลวรรค

มลสูตร

เล่ม ๒๐

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๔๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในพาลวรรคมี ๔ ฉบับ

๑๐. มลสุตฺต

๑๐. มลสูตร

ว่าด้วยการละมลทิน

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ พาลวรรค มลสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๐ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๐ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๐)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๐ หน้า ๑๐๐–๑๐๑ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๐ หน้า ๑๔๗–๑๔๘

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ตีหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตโย มเล อปฺปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต, เอวํ นิรเย. กตเมหิ ตีหิ ? ทุสฺสีโล จ โหติ, ทุสฺสีลฺยมลญฺจสฺส อปฺปหีนํ โหติ, อิสฺสุกี จ โหติ, อิสฺสามลญฺจสฺส อปฺปหีนํ โหติ, มจฺฉรี จ โหติ, มจฺเฉรมลญฺจสฺส อปฺปหีนํ โหติ. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเม ตโย มเล อปฺปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต, เอวํ นิรเย. ตีหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ตโย มเล ปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต, เอวํ สคฺเค. กตเมหิ ตีหิ ? สีลวา จ โหติ, ทุสฺสีลฺยมลญฺจสฺส ปหีนํ โหติ, อนิสฺสุกี จ โหติ, อิสฺสามลญฺจสฺส ปหีนํ โหติ, อมจฺฉรี จ โหติ, มจฺเฉรมลญฺจสฺส ปหีนํ โหติ. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อิเม ตโย มเล ปหาย ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต, เอวํ สคฺเคติ. ทสมํ. พาลวคฺโค ปฐโม. ตสฺสุทฺทานํ

ภยํ ลกฺขณจินฺตี จ อจฺจยญฺจ อโยนิโส

อกุสลญฺจ สาวชฺชํ สพฺยาปชฺฌขตํ มลนฺติ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการ ไม่ละมลทิน ๓ ประการ ย่อมดำรงอยู่ในนรกเหมือนถูกนำไปฝังไว้ธรรม ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. เป็นคนทุศีลและไม่ละมลทินคือความเป็นคนทุศีล

๒. เป็นคนริษยาและไม่ละมลทินคือความริษยา

๓. เป็นคนตระหนี่และไม่ละมลทินคือความตระหนี่

บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการนี้แล ไม่ละมลทิน ๓ ประการนี้ ดำรงอยู่ในนรกเหมือนถูกนำไปฝังไว้บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการ ละมลทิน ๓ ประการ ย่อมดำรงอยู่ใน สวรรค์เหมือนได้รับอัญเชิญไปประดิษฐานไว้ธรรม ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. มีศีลและละมลทินคือความเป็นคนทุศีล

๒. ไม่ริษยาและละมลทินคือความริษยา

๓. ไม่ตระหนี่และละมลทินคือความตระหนี่

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลประกอบด้วยธรรม ๓ ประการนี้แล ละมลทิน ๓ ประการนี้ ดำรงอยู่ในสวรรค์เหมือนได้รับอัญเชิญไปประดิษฐานไว้

มลสูตรที่ ๑๐ จบ

พาลวรรคที่ ๑ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ภยสูตร ๒. ลักขณสูตร

๓. จินตีสูตร ๔. อัจจยสูตร

๕. อโยนิโสสูตร ๖. อกุสลสูตร

๗. สาวัชชสูตร ๘. สัพยาปัชฌสูตร

๙. ขตสูตร ๑๐. มลสูตร

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑มลทิน ในที่นี้หมายถึงการตามแผดเผา คือแผดเผาในอบายมีนรกเป็นต้น หมายถึงมีกลิ่นเหม็น คือ ความชั่วฟุ้งไปว่า “เขาทำความชั่ว” และหมายถึงก่อให้เกิดความเศร้าหมอง เพราะกายกรรมเป็นต้น ของเขาไม่สะอาด ไม่ผ่องใส อีกนัยหนึ่ง หมายถึงมลทิน เพราะทำสวรรค์สมบัติ มนุษย์สมบัติ และ นิพพานสมบัติให้เสื่อมไป (องฺ.ติก.อ. ๒/๑๐/๘๑)