พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ปัณณาสก์ที่ ๒ · สจิตตวรรค
ปัพพชิตสูตร
เล่ม ๒๔ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในสจิตตวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ปัณณาสก์ที่ ๒ สจิตตวรรค ปัพพชิตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๔ หน้า ๑๐๕–๑๐๖
๙. ปัพพัชชาสูตร
ว่าด้วยจิตได้รับการอบรมด้วยสัญญาต่าง ๆ
{๕๙} [๕๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล เธอทั้งหลายพึงศึกษา อย่างนี้ว่า ‘จิตของเราจักเป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วตามสมควรแก่บรรพชา อกุศล ธรรมอันเลวทรามทั้งหลายที่เกิดขึ้นแล้วจักไม่ครอบงำจิตตั้งอยู่ จิตของเราจัก เป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วด้วยอนิจจสัญญา จิตของเราจักเป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วด้วยอนัตตสัญญา จิตของเราจักเป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วด้วยอสุภสัญญา จิตของเราจักเป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วด้วยอาทีนวสัญญา จิตของเรานั้นจักเป็นจิตที่รู้ความประพฤติชอบและความประพฤติไม่ชอบของสัตว์ โลกแล้วได้รับอบรมด้วยสัญญา จิตของเรานั้นจักเป็นจิตที่รู้ความเจริญ และความเสื่อมของสัตว์โลกแล้วได้รับอบรมด้วยสัญญา
จิตของเรานั้นจักเป็น จิตที่รู้ความเกิดและความดับแห่งสังขารโลกแล้วได้รับอบรมด้วยสัญญา จิตของเราจักเป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วด้วยปหานสัญญา จิตของเราจักเป็นจิตที่ ได้รับอบรมแล้วด้วยวิราคสัญญา จิตของเรานั้นจักเป็นจิตที่ได้รับอบรมแล้วด้วยนิโรธสัญญา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แลดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแลจิตของภิกษุได้รับอบรมแล้วตามสมควร แก่บรรพชา อกุศลธรรมอันเลวทรามทั้งหลายที่เกิดขึ้นแล้วย่อมไม่ครอบงำจิตตั้งอยู่ จิตได้รับอบรมแล้วด้วยอนิจจสัญญา จิตได้รับอบรมแล้วด้วยอนัตตสัญญา จิตได้รับอบรมแล้วด้วยอสุภสัญญา จิตได้รับอบรมแล้วด้วยอาทีนวสัญญา จิตนั้นรู้ความประพฤติชอบและความประพฤติไม่ชอบของสัตว์โลก แล้วได้รับอบรมแล้วด้วยสัญญา จิตนั้นรู้ความเจริญและความเสื่อมของสัตว์ โลกแล้วได้รับอบรมแล้วด้วยสัญญา จิตนั้นรู้ความเกิดและความดับแห่ง สังขารโลกแล้วได้รับอบรมแล้วด้วยสัญญา จิตได้รับอบรมแล้วด้วยปหานสัญญา จิตได้รับอบรมแล้วด้วยวิราคสัญญา และจิตได้รับอบรมด้วยนิโรธ
สัญญา เมื่อนั้น ภิกษุนั้นพึงหวังผลได้ ๒ อย่าง อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ อรหัตตผลในปัจจุบัน หรือไม่ก็เป็นอนาคามี เมื่อยังมีอุปาทานเหลืออยู่”
๑๐. คิริมานันทสูตร
ว่าด้วยพระคิริมานนท์หายอาพาธด้วยสัญญา ๑๐ ประการ
{๖๐} [๖๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล ท่านพระคิริมานนท์อาพาธเป็นไข้หนักได้รับทุกขเวทนา ครั้งนั้นแล ท่านพระอานนท์ เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง ครั้นแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ท่านพระคิริมานนท์อาพาธเป็นไข้หนัก ได้รับทุกขเวทนา ขอประทานพระวโรกาส ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าได้โปรดอนุเคราะห์ เสด็จไปเยี่ยมท่านพระคิริมานนท์ยังที่อยู่ด้วยเถิด พระเจ้าข้า”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนอานนท์ ถ้าเธอจะได้เข้าไปหาแล้วกล่าวสัญญา ๑๐ ประการแก่คิริมานนท์ภิกษุ ย่อมเป็นฐานะที่จะมีได้ที่อาพาธของคิริมานนท์ภิกษุจะพึงสงบระงับโดยพลัน เพราะได้ฟังสัญญา ๑๐ ประการนั้น สัญญา ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) อนิจจสัญญา (๒) อนัตตสัญญา
(๓) อสุภสัญญา (๔) อาทีนวสัญญา
(๕) ปหานสัญญา (๖) วิราคสัญญา
(๗) นิโรธสัญญา (๘) สัพพโลเกอนภิรตสัญญา
(๙) สัพพสังขาเรสุอนิจจสัญญา
(๑๐) อานาปานสติ (สติกำหนดลมหายใจเข้า-ออก )
จบ ปัพพชิตสูตร