arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · สมณสัญญาวรรค

ติกิจฉสูตร

เล่ม ๒๔

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๒ ในสมณสัญญาวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ สมณสัญญาวรรค ติกิจฉสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๑๐–๒๑๑

หน้า ๒๑๐

๘. ติกิจฉกสูตร

ว่าด้วยยาถ่ายอันเป็นของพระอริยะ

{๑๐๘} [๑๐๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แพทย์ทั้งหลายย่อมให้ยาถ่ายเพื่อบำบัด อาพาธที่มีดีเป็นสมุฏฐานบ้าง มีเสมหะเป็นสมุฏฐานบ้าง มีลมเป็นสมุฏฐานบ้าง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาถ่ายนั้นมีอยู่ เรามิได้กล่าวว่าไม่มี ก็แต่ว่ายาถ่ายนี้นั้นแลย่อมได้ผลบ้าง ไม่ได้ผลบ้าง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เราจักแสดงยาถ่ายอันเป็นของพระอริยะที่ได้ผลอย่างเดียว ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้ เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาถ่ายอันเป็นของพระอริยะที่ได้ผลอย่างเดียว

ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้วย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้นั้นเป็นไฉน คือดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเห็นผิดอันบุคคลผู้มีความเห็นชอบถ่ายออกได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความเห็นผิดเป็นปัจจัยย่อมเป็นอันถูกบุคคลนั้นถ่ายออกได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความเห็นชอบเป็นปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์

---------------------------------

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความดำริผิดอันบุคคลผู้มีความดำริชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วาจาผิดอันบุคคลผู้มีวาจาชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การงานผิดอันบุคคลผู้มีการงานชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การเลี้ยงชีพผิดอันบุคคลผู้มีการเลี้ยงชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความพยายามผิดอันบุคคลผู้มีความพยายามชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความระลึกผิดอันบุคคลผู้มีความระลึกชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความตั้งใจผิดอันบุคคลผู้มีความตั้งใจชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความรู้ผิดอันบุคคลผู้มีความรู้ชอบถ่ายออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความหลุดพ้นผิดอันบุคคลผู้มีความหลุดพ้นชอบ ถ่ายออกได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความหลุดพ้นผิดเป็นปัจจัยย่อมเป็นอันถูกบุคคลนั้นถ่ายออกได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความหลุดพ้นชอบเป็นปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาถ่ายอันเป็นของพระอริยะนี้นั้นแลที่ได้ผลอย่างเดียว ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้”

หน้า ๒๑๑

๙. วมนสูตร

ว่าด้วยยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะ

{๑๐๙} [๑๐๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แพทย์ทั้งหลายย่อมให้ยาสำรอกเพื่อ บำบัดอาพาธที่มีดีเป็นสมุฏฐานบ้าง มีเสมหะเป็นสมุฏฐานบ้าง มีลมเป็นสมุฏฐานบ้าง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาสำรอกนั้นมีอยู่ เรามิได้กล่าวว่าไม่มี ก็แต่ว่ายาสำรอกนี้นั้นแลย่อมได้ผลบ้าง ไม่ได้ผลบ้าง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เราจักแสดงยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะที่ได้ผลอย่างเดียว ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้ เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะที่ได้ผลอย่างเดียว

ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความ ทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้นั้นเป็นไฉน คือดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเห็นผิดอันบุคคลผู้มีความเห็นชอบสำรอกออกได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความเห็นผิดเป็นปัจจัย ย่อมเป็นอันถูกบุคคลนั้นสำรอกออกได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความเห็นชอบเป็นปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์