arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · อริยมรรควรรค

อาเสวิตัพพธรรมสูตร

เล่ม ๒๔

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในอริยมรรควรรคมี ๔ ฉบับ

๖. อาเสวิตัพพสูตร

ว่าด้วยธรรมที่ควรเสพ และที่ไม่ควรเสพ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ อริยมรรควรรค อาเสวิตัพพธรรมสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๙๔–๒๙๔

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่ควรเสพและธรรมที่ไม่ควรเสพแก่ เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าว ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนอง พระดำรัสแล้ว พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัสเรื่องนี้ว่าธรรมที่ไม่ควรเสพ อะไรบ้าง คือ

๑. มิจฉาทิฏฐิ ฯลฯ ๑๐. มิจฉาวิมุตติ

ภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่า ธรรมที่ไม่ควรเสพ

ธรรมที่ควรเสพ อะไรบ้าง คือ

๑. สัมมาทิฏฐิ ฯลฯ ๑๐. สัมมาวิมุตติ

ภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่า ธรรมที่ควรเสพ

อาเสวิตัพพสูตรที่ ๖ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑เสพ ในที่นี้หมายถึงการนึกหน่วง รู้ เห็น พิจารณา อธิษฐานจิต น้อมใจเชื่อ ประคองความเพียร ตั้งสติไว้ ตั้งจิตไว้ กำหนดรู้ด้วยปัญญา รู้ยิ่งธรรมที่ควรรู้ยิ่ง กำหนดรู้ธรรมที่ควรกำหนดรู้ ละธรรมที่ควรละ เจริญ ธรรมที่ควรเจริญ ทำให้แจ้งธรรมที่ควรทำให้แจ้ง (องฺ.เอกก.อ. ๑/๕๓/๖๒)