พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · กิมพิลวรรค
๒. ธัมมัสสวนสูตร
เล่ม ๒๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในกิมพิลวรรคมี ๔ ฉบับ
๒. ธมฺมสฺสวนสุตฺต
๒. ธัมมัสสวนสูตร
ว่าด้วยการฟังธรรม
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ กิมพิลวรรค ธัมมัสสวนสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๓๒–๒๓๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๔๔–๓๔๔
ปญฺจิเม ภิกฺขเว อานิสํสา ธมฺมสฺสวเน. กตเม ปญฺจ? อสฺสุตํ สุณาติ, สุตํ ปริโยทาเปติ, กงฺขํ วิตรติ. (๑) ทิฏฺฐิ อุชุํ กโรติ, จิตฺตมสฺส ปสีทติ. อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ อานิสํสา ธมฺมสฺสวเนติ. ทุติยํ.
- ๑ฉ. วิตรติ
ภิกษุทั้งหลาย การฟังธรรมมีอานิสงส์ ๕ ประการนี้
อานิสงส์ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ
๑. ได้ฟังสิ่งที่ยังไม่เคยฟัง
๒. เข้าใจชัดสิ่งที่ได้ฟังแล้ว
๓. บรรเทาความสงสัยเสียได้
๔. ทำความเห็นได้ตรง
๕. จิตของผู้ฟังธรรมย่อมเลื่อมใส
ภิกษุทั้งหลาย การฟังธรรมมีอานิสงส์ ๕ ประการนี้แล
ธัมมัสสวนสูตรที่ ๒ จบ
จบ ๒. ธัมมัสสวนสูตร