พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · คิลานวรรค
๒. สติปัฏฐานสูตร
เล่ม ๒๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในคิลานวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ตติยปัณณาสก์ คิลานวรรค สติปัฏฐานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๐๔–๒๐๔
๒. สติสูปัฏฐิตสูตร
ว่าด้วยธรรมเป็นเหตุให้บรรลุอริยผลในปัจจุบัน
{๑๒๒} [๑๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุหรือภิกษุณีรูปใดย่อมเจริญ ทำให้ มากอยู่ซึ่งธรรม ๕ ประการ เธอพึงหวังผลอย่างใดอย่างหนึ่งบรรดาผล ๒ ประการได้ คือ อรหัตตผลในปัจจุบัน หรือเมื่อยังมีความยึดถือเหลืออยู่ ก็ เป็นอนาคามี ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) เข้าไปตั้งสติไว้เฉพาะตนดีแล้วด้วยปัญญาที่ตามเห็นความ เกิดและความดับแห่งธรรมทั้งหลาย
(๒) พิจารณาเห็นว่าไม่งามในกาย
(๓) มีความสำคัญว่าเป็นของปฏิกูลในอาหาร
(๔) มีความสำคัญว่าไม่น่ายินดีในโลกทั้งปวง
(๕) พิจารณาเห็นว่าไม่เที่ยงในสังขารทั้งปวง
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุหรือภิกษุณีรูปใดเจริญ ทำให้มากอยู่ซึ่งธรรม ๕ ประการนี้แล เธอพึงหวังผลอย่างใดอย่างหนึ่งบรรดาผล ๒ ประการได้ คือ อรหัตตผลในปัจจุบัน หรือเมื่อยังมีความยึดถือเหลืออยู่ ก็เป็นอนาคามี”
๓. ปฐมอุปัฏฐากสูตร
ว่าด้วยองค์ของคนไข้ผู้พยาบาลยากและพยาบาลง่าย
{๑๒๓} [๑๒๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คนไข้ผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็นผู้พยาบาลได้ยาก ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ไม่ทำความสบาย
(๒) ไม่รู้จักประมาณในสิ่งสบาย
จบ ๒. สติปัฏฐานสูตร