arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · ทุจริตวรรค

๗. อปรวจีทุจริตสูตร

เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๔๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในทุจริตวรรคมี ๔ ฉบับ

๗. ทุติยวจีทุจฺจริตสุตฺต

๗. ทุติยวจีทุจจริตสูตร

ว่าด้วยวจีทุจริต สูตรที่ ๒

ว่าด้วยวจีทุจริต สูตรที่ ๒

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ ทุจริตวรรค อปรวจีทุจริตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๕๔–๒๕๔ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๘๗–๓๘๗

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปญฺจิเม ภิกฺขเว อาทีนวา วจีทุจฺจริเต ฯเปฯ ปญฺจิเม ภิกฺขเว อานิสํสา วจีสุจริเต ฯเปฯ สตฺตมํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย วจีทุจริตมีโทษ ๕ ประการนี้

ฯลฯ

ภิกษุทั้งหลาย วจีสุจริตมีอานิสงส์ ๕ ประการนี้

ฯลฯ

ทุติยวจีทุจจริตสูตรที่ ๗ จบ