arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต จตุตถปัณณาสก์ · อรัญญวรรค

๓. รุกขมูลิกสูตร

เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในอรัญญวรรคมี ๔ ฉบับ

๓. รุกฺขมูลิกสุตฺต

๓. รุกขมูลิกสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้อยู่โคนไม้เป็นวัตร

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต จตุตถปัณณาสก์ อรัญญวรรค รุกขมูลิกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๐๘–๒๐๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๑๑–๓๑๑

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปญฺจิเม ภิกฺขเว รุกฺขมูลิกา. กตเม ปญฺจ? มนฺทตฺตา โมมูหตฺตา รุกฺขมูลิโก โหติ? ฯเปฯ อิทมตฺถิตญฺเญว นิสฺสาย รุกฺขมูลิโก โหติ. อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ รุกฺขมูลิกาติ. ตติยํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อยู่โคนไม้เป็นวัตร ๕ จำพวกนี้

ภิกษุผู้อยู่โคนไม้เป็นวัตร ๕ จำพวกไหนบ้าง คือ

๑. ภิกษุผู้อยู่โคนไม้เป็นวัตร เพราะโง่เขลา เพราะหลงงมงาย

ฯลฯ

๕. ภิกษุผู้อยู่โคนไม้เป็นวัตร เพราะอาศัยความมักน้อย ความสันโดษ ความขัดเกลา ความสงัด ความต้องการด้วยข้อปฏิบัติอันงามเช่นนี้ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อยู่โคนไม้เป็นวัตร ๕ จำพวกนี้แล

รุกขมูลิกสูตรที่ ๓ จบ