arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · อาวาสิกวรรค

๑. อาวาสิกสูตร

เล่ม ๒๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๓๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในอาวาสิกวรรคมี ๔ ฉบับ

---------------

(๒๔) ๔. อาวาสิกวคฺค

๑. อาวาสิกสุตฺต

๔. อาวาสิกวรรค

หมวดว่าด้วยภิกษุผู้เป็นเจ้าอาวาส

๑. อาวาสิกสูตร

๑. อาวาสิกสูตร

ว่าด้วยธรรมของเจ้าอาวาส

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ อาวาสิกวรรค อาวาสิกสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๒๔๖–๒๔๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๓๗๓–๓๗๔

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ปญฺจหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อาวาสิโก ภิกฺขุ อภาวนีโย โหติ. กตเมหิ ปญฺจหิ? น อากปฺปสมฺปนฺโน โหติ น วตฺตสมฺปนฺโน, น พหุสฺสุโต โหติ น สุตธโร, น ปฏิสลฺเลขิตา (๑) โหติ น ปฏิสลฺลานาราโม, น กลฺยาณาราโม (๒) น กลฺยาณวาโจ โหติ น กลฺยาณวากฺกรโณ, ทุปฺปญฺโญ โหติ ชโฬ เอฬมูโค. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ปญฺจหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อาวาสิโก ภิกฺขุ อภาวนีโย โหติ.

ปญฺจหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อาวาสิโก ภิกฺขุ ภาวนีโย โหติ. กตเมหิ ปญฺจหิ? อากปฺปสมฺปนฺโน โหติ วตฺตสมฺปนฺโน, พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร, ปฏิสลฺเลขิตา โหติ ปฏิสลฺลานาราโม, กลฺยาณาราโม ๒ กลฺยาณวาโจ โหติ กลฺยาณวากฺกรโณ, ปญฺญวา โหติ อชโฬ อเนฬมูโค. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ปญฺจหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต อาวาสิโก ภิกฺขุ ภาวนีโย โหตีติ. ปฐมํ.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ม.สี. สลฺเลขิตา
  2. ๒อิ.ฉ.ม. น ทิสฺสติ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วย ธรรม ๕ ประการ เป็นผู้ไม่ควรยกย่อง

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุเจ้าอาวาส

๑. เป็นผู้ไม่เพียบพร้อมด้วยมรรยาท ไม่เพียบพร้อมด้วยวัตร

๒. ไม่เป็นพหูสูต ไม่ทรงสุตะ

๓. เป็นผู้ไม่ประพฤติขัดเกลา ไม่ยินดีการหลีกเร้น

๔. เป็นผู้ไม่ยินดีในกัลยาณธรรม ไม่มีวาจางาม ไม่เจรจาถ้อยคำไพเราะ

๕. มีปัญญาทราม โง่เขลา เป็นคนเซอะ

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล เป็นผู้ไม่ควร ยกย่องภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ เป็นผู้ควรยกย่องธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุเจ้าอาวาส

๑. เป็นผู้เพียบพร้อมด้วยมรรยาท เพียบพร้อมด้วยวัตร

๒. เป็นพหูสูต ทรงสุตะ

๓. เป็นผู้ประพฤติขัดเกลา ยินดีในการหลีกเร้น

๔. เป็นผู้ยินดีในกัลยาณธรรม มีวาจางาม เจรจาถ้อยคำไพเราะ

๕. มีปัญญา ไม่โง่เขลา ไม่เป็นคนเซอะ

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล เป็นผู้ควร ยกย่อง

อาวาสิกสูตรที่ ๑ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ไม่เพียบพร้อมด้วยมรรยาท (อากัปปะ) หมายถึงมรรยาทของความเป็นสมณะ (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๓๑/๙๒)