พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · เสขพลวรรค
๖. สมาปัตติสูตร
เล่ม ๒๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในเสขพลวรรคมี ๔ ฉบับ
๖. สมาปตฺติสุตฺต
๖. สมาปัตติสูตร
ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุให้อกุศลธรรมเข้ามาได้
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ เสขพลวรรค สมาปัตติสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๒ หน้า ๔–๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๒ หน้า ๘–๘
น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ, ยาว สทฺธา ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยโต จ โข ภิกฺขเว สทฺธา อนฺตรหิตา โหติ อสฺสทฺธิยํ ปริยุฏฺฐาย ติฏฺฐติ, อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ. น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ, ยาว หิรี ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, ยโต จ โข ภิกฺขเว หิรี อนฺตรหิตา โหติ อหิริกํ ปริยุฏฺฐาย ติฏฺฐติ, อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ.
น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ, ยาว โอตฺตปฺปํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยโต จ โข ภิกฺขเว โอตฺตปฺปํ อนฺตรหิตํ โหติ อโนตฺตปฺปํ ปริยุฏฺฐาย ติฏฺฐติ, อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ.
น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ, ยาว วีริยํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยโต จ โข ภิกฺขเว วีริยํ อนฺตรหิตํ โหติ โกสชฺชํ ปริยุฏฺฐาย ติฏฺฐติ, อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ.
น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ, ยาว ปญฺญา ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยโต จ โข ภิกฺขเว ปญฺญา อนฺตรหิตา โหติ ทุปฺปญฺญา ปริยุฏฺฐาย ติฏฺฐติ, อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหตีติ. ฉฏฺฐํ.
ภิกษุทั้งหลาย
๑. อกุศลธรรมเข้ามาไม่ได้ตลอดเวลาที่ศรัทธาในกุศลธรรมทั้งหลาย ยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด ศรัทธาเสื่อมหายไป ความไม่มีศรัทธา กลุ้มรุมอยู่ เมื่อนั้น อกุศลธรรมก็เข้ามาได้๒. อกุศลธรรมเข้ามาไม่ได้ตลอดเวลาที่หิริในกุศลธรรมทั้งหลายยังตั้ง มั่นอยู่ แต่เมื่อใด หิริเสื่อมหายไป ความไม่มีหิริกลุ้มรุมอยู่ เมื่อนั้น อกุศลธรรมก็เข้ามาได้๓.อกุศลธรรมเข้ามาไม่ได้ตลอดเวลาที่โอตตัปปะในกุศลธรรมทั้งหลายยัง ตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด โอตตัปปะเสื่อมหายไป ความไม่มีโอตตัปปะ กลุ้มรุมอยู่ เมื่อนั้น อกุศลธรรมก็เข้ามาได้๔. อกุศลธรรมเข้ามาไม่ได้ตลอดเวลาที่วิริยะในกุศลธรรมทั้งหลายยัง ตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด วิริยะเสื่อมหายไป ความเกียจคร้านกลุ้มรุมอยู่ เมื่อนั้น อกุศลธรรมก็เข้ามาได้๕. อกุศลธรรมเข้ามาไม่ได้ตลอดเวลาที่ปัญญาในกุศลธรรมทั้งหลาย ยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด ปัญญาเสื่อมหายไป ความไม่มีปัญญา กลุ้มรุมอยู่ เมื่อนั้น อกุศลธรรมก็เข้ามาได้
สมาปัตติสูตรที่ ๖ จบ
จบ ๖. สมาปัตติสูตร