พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย เอกนิบาต · เอตทัคคบาลี
วรรคที่ ๔
เล่ม ๒๐ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๗ ในเอตทัคคบาลีมี ๔ ฉบับ
๑๔. เอตทัคควรรค
๔. จตุตถวรรค
หมวดที่ ๔
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย เอกนิบาต เอตทัคคบาลี วรรคที่ ๔ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๐ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๐ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๐)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๐ หน้า ๒๕–๒๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๐ หน้า ๒๙–๓๐
เอตทคฺคํ ภิกฺขเว มม สาวกานํ ภิกฺขูนํ พหุสฺสุตานํ ยทิทํ อานนฺโท. (๑)
สติมนฺตานํ ยทิทํ อานนฺโท. (๒)
คติมนฺตานํ ยทิทํ อานนฺโท. (๓)
ธิติมนฺตานํ ยทิทํ อานนฺโท. (๔)
อุปฏฺฐากานํ ยทิทํ อานนฺโท. (๕)
อานนท์เลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้เป็นอุปัฏฐาก (๕)
มหาปริสานํ ยทิทํ อุรุเวลกสฺสโป. (๖)
อุรุเวลกัสสปะเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้มีบริวารมาก (๖)
กุลปฺปสาทกานํ ยทิทํ กาฬุทายี. (๗)
กาฬุทายีเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้ยังสกุลให้เลื่อมใส (๗)
อปฺปาพาธานํ ยทิทํ พกฺกุโล. (๑) (๘)
- ๑ฉ.ม. ยทิทํ พากุโล
พักกุละเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้มีอาพาธน้อย (๘)
ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรนฺตานํ ยทิทํ โสภิโต. (๙)
โสภิตะเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้ระลึกชาติได้ (๙)
วินยธรานํ ยทิทํ อุปาลิ. (๑๐)
อุบาลีเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้ทรงวินัย (๑๐)
ภิกฺขุโนวาทกานํ ยทิทํ นนฺทโก. (๑)
- ๑ฉ.ม. ยทิทํ พากุโล
นันทกะเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้กล่าวสอนนางภิกษุณี (๑๑)
อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารานํ ยทิทํ นนฺโท. (๑๒)
- ๑อินทรีย์ ในที่นี้หมายถึงอินทรีย์ ๖ หรืออายตนะภายใน ๖ (ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ) พระนันทะ เป็นผู้สำรวมระวังการเห็นรูป ฟังเสียง ดมกลิ่น ลิ้มรส ถูกต้องโผฏฐัพพะ และธรรมารมณ์ (ที.ปา. ๑๑/ ๓๒๓/๒๑๕, ม.อุ. ๑๔/๓๐๕/๒๗๙, อภิ.วิ. ๓๕/๒๒๙/๑๖๒)
ภิกฺขุโอวาทกานํ ยทิทํ มหากปฺปิโน. (๑๓)
มหากัปปินะเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้กล่าวสอนภิกษุ (๑๓)
เตโชธาตุกุสลานํ ยทิทํ สาคโต. (๑๔)
สาคตะเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้ฉลาดในเตโชธาตุ (๑๔)
ปฏิภาเณยฺยกานํ ยทิทํ ราโธ. (๑๕)
ราธะเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้มีปฏิภาณแจ่มแจ้ง (๑๕)
ลูขจีวรธรานํ ยทิทํ โมฆราชาติ. (๑๖) วคฺโค จตุตฺโถ. ๑๔. เอตทคฺควคฺค ๕. ปญฺจมวคฺค
โมฆราชเลิศกว่าภิกษุสาวกทั้งหลายของเรา ผู้ทรงจีวรเศร้าหมอง (๑๖)
จตุตถวรรค จบ
จบ วรรคที่ ๔