|๔๓๐.๓๙| ๑ ปณฺณวีสติ วสฺสานิ ยโต ปพฺพชิตาย เม นาภิชานามิ จิตฺตสฺส สมํ ลทฺธํ กุทาจนํ ฯ |๔๓๐.๔๐| อลทฺธา เจตโส สนฺตึ จิตฺเต อวสวตฺตินี ตโต สํเวคมาปาทึ สริตฺวา ชินสาสนํ ฯ |๔๓๐.๔๑| พหูหิ ทุกฺขธมฺเมหิ อปฺปมาทรตาย เม ตณฺหกฺขโย อนุปฺปตฺโต กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ อชฺช เม สตฺตมี รตฺติ ยโต ตณฺหา วิโสสิตา ฯ อญฺญตรา สามา ฯ

ตั้งแต่เราบวชแล้วตลอดเวลา ๒๕ ปี เราไม่รู้สึกว่าได้ความสงบจิตใน กาลไหนๆ เลย เรามีปกติไม่ยังจิตให้เป็นไปในอำนาจ จึงไม่ได้ความ สงบใจ เราระลึกถึงคำสอนแห่งพระชินเจ้าแล้ว ยังความสังเวชให้เกิด ขึ้น เราผู้อันทุกข์เป็นอันมากถูกต้องแล้ว ยินดีในความไม่ประมาท บรรลุ ความสิ้นตัณหาแล้ว ได้ทำคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว ตั้งแต่ เราทำตัณหาให้เหือดแห้งไปแล้ว วันนี้เป็นวันที่ ๗.

ตั้งแต่เราบวชมาแล้ว ๒๕ พรรษา ยังไม่รู้สึกว่าได้ความสงบจิตในกาลไหนๆ เลย

เราบังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้ จึงไม่ได้ความสงบจิต เพราะเหตุนั้น เรามาระลึกถึงคำสอนของพระชินเจ้า จึงได้ถึงความสังเวช

ถูกทุกข์มากมายกระทบแล้ว จึงยินดีในความไม่ประมาท บรรลุความสิ้นตัณหา ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว วันนี้เป็นคืนที่ ๗ นับแต่วันที่เราทำตัณหาให้แห้งสนิทแล้ว