|๒๕๓.๑| เทวโลเก ฐิโต สนฺโต วิปสฺสิสฺส มเหสิโน ธมฺมํ สุตฺวาน มุทิโต อิมํ วาจํ อภาสหํ ฯ |๒๕๓.๒| นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม พหุชฺชนํ ตารยสิ เทเสนฺโต อมตํ ปทํ ฯ |๒๕๓.๓| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ วาจํ อภณึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โถมนาย อิทํ ผลํ ฯ |๒๕๓.๔| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โถมโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ โถมกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราอยู่ในเทวโลก ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้าพระนามว่า วิปัสสี ผู้ แสวงหาคุณอันใหญ่หลวง แล้วเบิกบานใจได้กล่าวคำนี้ว่า ขอนอบน้อม แด่พระองค์ บุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ บุรุษสูงสุด พระองค์ ทรงแสดงอมฤตบท ทรงยังชนเป็นอันมากให้ข้ามได้ ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้กล่าววาจาใด ในกาลนั้น ด้วยการกล่าววาจานั้น เราไม่รู้ จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัม- ภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธ- ศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระโถมกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ โถมกเถราปทาน.

ข้าพเจ้าอยู่ในเทวโลก ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ แล้วเบิกบานใจ ได้กล่าวคำนี้ว่า

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษสูงสุด ขอนอบน้อมแด่พระองค์ พระองค์ทรงแสดงอมตบท ทรงช่วยชนจำนวนมากให้ข้าม(วัฏสงสาร)ได้

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้กล่าววาจาไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ