arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อานาปานสังยุต · ทุติยวรรค

สังโยชนสูตร

เล่ม ๑๙

Text layerBuddha’s wordsItems ๑๔๐๖–๑๔๐๗ (Royal Thai)7/10 in ทุติยวรรค4 editions

๗. สัญโญชนัปปหานสูตร

ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อละสังโยชน์

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อานาปานสังยุต ทุติยวรรค สังโยชนสูตร (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 31 · Chaloem Phrakiat Volume 19)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 19, pp. 485–486

The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

“ภิกษุทั้งหลาย อานาปานสติสมาธิที่ภิกษุเจริญ ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อละสังโยชน์อานาปานสติสมาธิที่ภิกษุเจริญอย่างไร ทำให้มากแล้วอย่างไร จึงเป็น ไปเพื่อละสังโยชน์

คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ฯลฯ สำเหนียกว่า จะพิจารณาเห็นความสละคืน หายใจเข้า สำเหนียกว่า จะพิจารณาเห็นความสละคืน หายใจออกภิกษุทั้งหลาย อานาปานสติสมาธิที่ภิกษุเจริญอย่างนี้แล ทำให้มากแล้วอย่างนี้ จึงเป็นไปเพื่อละสังโยชน์”

สัญโญชนัปปหานสูตรที่ ๗ จบ

Footnotes (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. 1ดูเนื้อความเต็มในข้อ ๙๘๙ (ปฐมอานันทสูตร) หน้า ๔๗๔ ในเล่มนี้