พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อานาปานสังยุต · ทุติยวรรค
สังโยชนสูตร
เล่ม ๑๙Text layerBuddha’s wordsItems ๑๔๐๖–๑๔๐๗ (Royal Thai)7/10 in ทุติยวรรค4 editions
๗. สัญโญชนัปปหานสูตร
ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อละสังโยชน์
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อานาปานสังยุต ทุติยวรรค สังโยชนสูตร (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 31 · Chaloem Phrakiat Volume 19)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 19, pp. 485–486
The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.
“ภิกษุทั้งหลาย อานาปานสติสมาธิที่ภิกษุเจริญ ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อละสังโยชน์อานาปานสติสมาธิที่ภิกษุเจริญอย่างไร ทำให้มากแล้วอย่างไร จึงเป็น ไปเพื่อละสังโยชน์
คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ฯลฯ สำเหนียกว่า จะพิจารณาเห็นความสละคืน หายใจเข้า สำเหนียกว่า จะพิจารณาเห็นความสละคืน หายใจออกภิกษุทั้งหลาย อานาปานสติสมาธิที่ภิกษุเจริญอย่างนี้แล ทำให้มากแล้วอย่างนี้ จึงเป็นไปเพื่อละสังโยชน์”
สัญโญชนัปปหานสูตรที่ ๗ จบ
- 1ดูเนื้อความเต็มในข้อ ๙๘๙ (ปฐมอานันทสูตร) หน้า ๔๗๔ ในเล่มนี้
End of สังโยชนสูตร