๑๗ อฏฺฐหิ ภิกฺขเว อากาเรหิ อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ ฯ กตเมหิ อฏฺฐหิ รูเปน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ หสิเตน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ ภณิเตน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ คีเตน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ โรณฺเณน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ อากปฺเปน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ วนภงฺเคน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ ผสฺเสน ภิกฺขเว อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ ฯ อิเมหิ โข ภิกฺขเว อฏฺฐหากาเรหิ อิตฺถี ปุริสํ พนฺธติ เตหิ ภิกฺขเว สตฺตา สุพนฺธาเยว ปาเสน พนฺธาติ ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย หญิงย่อมผูกชายไว้ด้วยอาการ ๘ อย่าง๘ อย่างเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย หญิงย่อมผูกชายไว้ด้วยรูป ๑ ด้วยการยิ้มแย้ม ๑ ด้วยคำพูด ๑ ด้วยเพลงขับ ๑ ด้วยการร้องไห้ ๑ ด้วยอากัปปกิริยา ๑ด้วยของกำนัล ๑ ด้วยผัสสะ ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย หญิงย่อมผูกชายไว้ด้วยอาการ๘ อย่างนี้แล ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตว์ที่ถูกผูกด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แล ชื่อว่าถูกผูกด้วยบ่วง ฯ จบสูตรที่ ๗