|๑๑๓.๔๒๒| ๓ เวฬุริยตฺถมฺภํ รุจิรํ ปภสฺสรํ วิมานมารุยฺห อเนกจิตฺตํ ตตฺถจฺฉสิ เทวิ มหานุภาเว ปถทฺธนิ ปณฺณรเสว จนฺโท ฯ |๑๑๓.๔๒๓| วณฺโณ จ เต กนกสฺส สนฺนิโภ อุตฺตมรูโป ภุสทสฺสเนยฺโย ปลฺลงฺกเสฏฺเฐ อตุเล นิสินฺนา เอกา ตุวํ นตฺถิ ตุยฺหํ สามิโก ฯ |๑๑๓.๔๒๔| อิมา จ เต โปกฺขรญฺญา สมนฺตโต ปหูตมาสา พหุปุณฺฑรีกา โสวณฺณจุณฺเณหิ สมนฺตโมตตา น ตตฺถ ปงฺโก ปณฺณโก จ วิชฺชติ ฯ |๑๑๓.๔๒๕| หํสาปิเม ทสฺสนียา มโนรมา อุทกสฺมึ อนุปริยนฺติ สพฺพทา สมยฺย วคฺคูปนทนฺติ สพฺเพ พินฺทุสฺสรา ทุนฺทุภีนํ ว โฆโส ฯ |๑๑๓.๔๒๖| ททฺทลฺลมานา ยสสา ยสสฺสินี นาวาย จ ตฺวํ อวลมฺพ ติฏฺฐสิ อาฬารปเมฺห หสิเต ปิยํวเท สพฺพงฺคกลฺยาณิ ภุสํ วิโรจสิ ฯ |๑๑๓.๔๒๗| อิทํ วิมานํ วิรชํ สเมฏฺฐิตํ อุยฺยานวนํ รตินนฺทวฑฺฒนํ อิจฺฉามิ เต นาริ อโนมทสฺสเน ตยา สห นนฺทเน อิธ โมทิตุนฺติ ฯ |๑๑๓.๔๒๘| กโรหิ กมฺมํ อิธ เวทนียํ จิตฺตญฺจ เต อิธ นิตญฺจ โหตุ กตฺวาน กมฺมํ อิธ โมทนียํ เอวํ มมํ ลจฺฉสิ กามกามินินฺติ ฯ |๑๑๓.๔๒๙| สาธูติ โส ตสฺสา ปฏิสุณิตฺวา อกาสิ กมฺมํ ตหึ เวทนียํ กตฺวาน กมฺมํ ตหึ เวทนียํ อุปฺปชฺชิ มาณโว ตสฺสา สหพฺยตนฺติ ฯ รถการีเปตวตฺถุ ตติยํ ฯ ภาณวารํ ทุติยํ ฯ

ดูกรนางเทวีผู้มีอานุภาพมาก ท่านขึ้นสู่วิมานมีเสาเป็นวิการแก้วไพฑูรย์ งามผุดผ่อง มีรูปภาพอันวิจิตรต่างๆ อยู่ในวิมานนั้น ดุจพระจันทร์ ในวันเพ็ญ งามโชติช่วงในท้องฟ้า ฉะนั้น อนึ่ง รัศมีของท่านมีสีดัง ทองคำ ท่านมีรูปร่างอันอุดมน่าดูน่าชมยิ่งนัก นั่งอยู่แต่ผู้เดียวบนบัลลังก์ อันประเสริฐมีค่ามาก สามีของท่านไม่มีหรือ ก็สระโบกขรณีของท่าน เหล่านี้มีอยู่โดยรอบ มีกอบัวต่างๆ เป็นอันมาก มีบัวขาวมาก เกลื่อน กล่นด้วยทรายทองโดยรอบ ในสระโบกขรณีนั้น หาเปือกตมและ จอกแหนมิได้ มีหงส์น่าดูน่าชมน่ารื่นรมย์ใจเที่ยวเลาะเวียนไปในน้ำ ทุกเมื่อ หงส์ทั้งปวงนั้นมีเสียงไพเราะพากันมาประชุมร่ำร้องอยู่ เสียง ร่ำร้องแห่งหงส์ในสระโบกขรณีของท่าน มิได้ขาดเสียง ดุจเสียง กลอง ท่านมียศงามรุ่งเรือง ลงนั่งอยู่ในเรือ ท่านมีคิ้วโก่งดำดี มีหน้า ยิ้มแย้มพูดจาน่ารักใคร่ มีอวัยวะทั้งปวงงามรุ่งเรืองยิ่งนัก วิมานของ ท่านนี้ปราศจากละอองธุลี ตั้งอยู่ที่ภาคพื้นอันราบเรียบ มีสวนนันทวัน อันให้เกิดความยินดีเพลิดเพลินเจริญใจ ดูกรนารีผู้มีรูปร่างน่าดูน่าชม เราปรารถนาเพื่อจะอยู่บันเทิงกับท่านในสวนนันทวันของท่านนี้. นางเวมานิกาเปรตกล่าวว่า ท่านจงทำกรรมอันจะให้ท่านได้เสวยผลในวิมานของเรานี้ และจิตของ ท่านจงน้อมมาในวิมานนี้ด้วย ท่านทำกรรมอันบันเทิงในที่นี้แล้วจักได้ อยู่รวมกับเราสมความประสงค์ มาณพนั้นรับคำนางเวมานิกเปรตนั้นแล้ว จึงได้ทำกรรมอันเป็นกุศล อันส่งผลให้เกิดในวิมานนั้น ครั้นแล้วได้ เข้าถึงความเป็นสหายของนางเวมานิกเปรตนั้น. จบ รถการีเปตวัตถุที่ ๓. จบ ภาณวารที่ ๒.

นางเทวีผู้มีอานุภาพมาก เธอขึ้นวิมานที่มีเสาแก้วไพฑูรย์งามผุดผ่อง แสนจะงดงาม สถิตอยู่ในวิมานนั้น ดังดวงจันทร์ในวันเพ็ญเด่นอยู่บนท้องฟ้า

เธอมีรัศมีเรืองรองดังทองคำ มีรูปโฉมเลอเลิศ น่าดูน่าชมยิ่งนัก นั่งอยู่แต่ผู้เดียวบนบัลลังก์อันประเสริฐสุด มีค่ามาก เธอไม่มีสามีหรือ

และมีฝูงหงส์น่าดูน่าชม น่ารื่นรมย์ใจ ว่ายเวียนอยู่ในน้ำไม่ขาดสาย ทั้งหมดมีเสียงไพเราะ พากันมาชุมนุมส่งเสียงร้องอย่างไพเราะดังเสียงกลอง

เธอรุ่งเรืองด้วยเทวฤทธิ์ มีบริวารยศ ยืนพิงอยู่ในเรือ เธอผู้มีคิ้วโก่งดำสนิท มีหน้ายิ้มแย้ม พูดจาน่ารัก มีอวัยวะทุกส่วนงาม รุ่งเรืองยิ่งนัก

วิมานนี้ปราศจากธุลี ตั้งอยู่บนภาคพื้นราบเรียบ มีสวนป่าซึ่งชวนให้ยินดีเพลิดเพลินเจริญใจ แน่ะนารีผู้มองแล้วไม่เบื่อ เราปรารถนาที่จะอยู่บันเทิงร่วมกับเธอในสวนนันทวันของเธอนี้ (นางเวมานิกเปรตกล่าวว่า)

ท่านจงทำกรรมซึ่งจะให้ท่านได้เสวยผลในวิมานของฉันนี้ และจิตของท่านจงน้อมมาในวิมานนี้ด้วย ท่านครั้นทำกรรมซึ่งเป็นเหตุให้ได้เสวยผลในวิมานนี้แล้ว จักได้ฉันผู้จะทำให้ท่านสมความปรารถนาได้ด้วยประการอย่างนี้