|๑๖๗.๓๐| ๑๐ อาพาเธ เม สมุปฺปนฺเน สติ เม อุปปชฺชถ อาพาโธ เม สมุปฺปนฺโน กาโล เม นปฺปมชฺชิตุนฺติ ฯ อุตฺติโย เถโร ฯ อุทฺทานํ นิโคฺรโธ จิตฺตโก เถโร โคสาลตฺเถโร สุคนฺโธ นนฺทิโย อภโย เถโร เถโร โลมสกงฺคิโย ชมฺพุคามิกปุตฺโต จ หาริโต อุตฺติโย อิสีติ ฯ วคฺโค ตติโย ฯ ----------------

เมื่ออาพาธบังเกิดขึ้นแก่เรา สติก็เกิดขึ้นแก่เราว่า อาพาธเกิดขึ้นแก่ เราแล้ว เวลานี้เป็นเวลาที่เราไม่ควรประมาท. -----------------------------------------------------ในวรรคนี้รวมพระเถระได้ ๑๐ องค์ คือ ๑. พระนิโครธเถระ ๒. พระจิตตกเถระ ๓. พระโคสาลเถระ ๔. พระสุคันธเถระ ๕. พระนันทิยเถระ ๖. พระอภัยเถระ ๗. พระโลมสกังคิยเถระ ๘. พระชัมพุคามิกปุตตเถระ ๙. พระหาริตเถระ ๑๐. พระอุตติยเถระ. จบ ตติยวรรคที่ ๓. -----------------------------------------------------