|๒๑๐.๗๓| ๓ ชิณฺณญฺจ ทิสฺวา ทุกฺขิตญฺจ พฺยาธิตํ มตญฺจ ทิสฺวา คตมายุสงฺขยํ ตโต อหํ นิกฺขมิตูน ปพฺพชึ ปหาย กามานิ มโนรมานีติ ฯ มาณโว เถโร ฯ

ฉันเห็นคนแก่ คนเจ็บหนัก และคนที่ตายตามอายุขัยแล้ว จึงละได้ ซึ่งกามารมณ์อันเป็นของรื่นรมย์ใจ แล้วออกบวชเป็นบรรพชิต.

เราได้พบเห็นคนแก่ คนเจ็บหนัก และคนตายเมื่อถึงอายุขัย หลังจากนั้นก็ละกามารมณ์อันเป็นที่น่าพึงใจเสียได้ จึงออกบวช