|๒๘๒.๑๖๙| ๕ เกเส เม โอลิขิสฺสนฺติ กปฺปโก อุปสงฺกมิ ตโต อาทาสมาทาย สรีรํ ปจฺจเวกฺขิสํ ฯ |๒๘๒.๑๗๐| ตุจฺโฉ กาโย อทิสฺสิตฺถ อนฺธกาเร ตโม พฺยคา สพฺเพ โจฬา สมุจฺฉินฺนา นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ วีตโสโก เถโร ฯ

ช่างกัลบกเข้ามาหาเราด้วยคิดว่า จักตัดผมของเรา เราจึงรับเอากระจก จากช่างกัลบกนั้นมาส่องดูร่างกาย ร่างกายของเรานี้ได้ปรากฏเป็นของ เปล่า ความมืด คือ อวิชชาในกายอันเป็นต้นเหตุแห่งความมืดมน ได้หาย หมดสิ้นไป กิเลสดุจผ้าขี้ริ้วทั้งปวงเราตัดขาดแล้ว บัดนี้ ภพใหม่มิได้มี.

ช่างกัลบกเข้ามาหาเรา ด้วยคิดว่า จักตัดผมของเรา เราจึงรับเอากระจกจากช่างกัลบกนั้นมาส่องดูร่างกาย

ร่างกายได้ปรากฏเป็นสภาพว่างเปล่า ความบอด ความมืดได้สิ้นไป กิเลสดุจผ้าขี้ริ้วทั้งปวง เราตัดขาดด้วยดีแล้ว บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก