|๓๐๑.๒๐๗| ๔ ฉวิปาปก จิตฺตภทฺทก โมฆราช สตตํ สมาหิโต เหมนฺติกสีตกาลรตฺติโย ภิกฺขุ ตฺวํสิ กถํ กริสฺสสิ ฯ |๓๐๑.๒๐๘| สมฺปนฺนสสฺสา มคธา เกวลา อิติ เม สุตํ ปลาลจฺฉนฺนโก เสยฺยํ ยถญฺเญ สุขชีวิโนติ ฯ โมฆราชา เถโร ฯ

ดูกรโมฆราช ภิกษุผู้มีผิวพรรณเศร้าหมอง แต่มีจิตผ่องใส ท่านเป็นผู้มีใจ ตั้งมั่นเป็นนิตย์ จักทำอย่างไรตลอดราตรีแห่งเวลาหนาวเย็นเช่นนี้ ข้าพระองค์ได้ฟังมาว่า ประเทศมคธล้วนแต่สมบูรณ์ด้วยข้าวกล้า ข้าพระ- องค์พึงคลุมกายด้วยฟางแล้วนอนให้เป็นสุข เหมือนคนเหล่าอื่นที่มีการ เป็นอยู่เป็นสุข ฉะนั้น.

โมฆราชผู้มีผิวพรรณเศร้าหมอง แต่มีจิตดีงาม เธอเป็นภิกษุมีจิตตั้งมั่นเนืองนิตย์ จะทำอย่างไรตลอดราตรีกาล ที่หนาวเหน็บในฤดูเหมันต์ พระโมฆราชเถระ (เมื่อจะทูลตอบพระศาสดา จึงได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า)