|๓๑๔.๒๔๐| ๘ เอโกปิ สทฺโธ เมธาวี อสฺสทฺธานํ จ ญาตินํ ธมฺมฏฺโฐ สีลสมฺปนฺโน โหติ อตฺถาย พนฺธุนํ ฯ |๓๑๔.๒๔๑| นิคฺคยฺห อนุกมฺปาย โจทิตา ญาตโย มยา ญาติพนฺธวเปเมน การํ กตฺวาน ภิกฺขุสุ ฯ |๓๑๔.๒๔๒| เต อพฺภตีตา กาลกตา ปตฺตา เต ติทิวํ สุขํ ภาตโร มยฺหํ มาตา จ โมทนฺติ กามกามิโนติ ฯ ปสฺสิโก เถโร ฯ

ก็บรรดาหมู่ญาติผู้ไม่มีศรัทธา ถ้ามีคนมีศรัทธาแม้สักคนหนึ่งเป็นนัก ปราชญ์ ตั้งอยู่ในธรรม สมบูรณ์ด้วยศีล ย่อมเป็นประโยชน์แก่พวก พ้อง ญาติทั้งหลายอันข้าพระองค์ข่มขี่อนุเคราะห์ ตักเตือน ให้ทำ สักการบูชาในภิกษุทั้งหลาย ด้วยความรักในญาติและเผ่าพันธุ์ ญาติ เหล่านั้นทำกาละล่วงไปแล้ว ได้รับความสุขในไตรทิพย์ พี่ชาย น้อง ชาย และมารดาของข้าพระองค์เป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยกามคุณบันเทิงอยู่.

คนมีศรัทธา มีปัญญาดี ตั้งอยู่ในธรรม มีศีลสมบูรณ์ แม้เพียงคนเดียว ย่อมมีประโยชน์แก่ญาติและพวกพ้องทั้งหลายผู้ไม่มีศรัทธา

ญาติทั้งหลายถูกเราผู้มีความรักญาติและพวกพ้อง แนะนำตักเตือนแล้วด้วยความเอ็นดู จึงทำสักการะบูชาในภิกษุทั้งหลาย