|๓๑๖.๒๔๖| ๑๐ อหุ ตุยฺหํ ปุเร สทฺธา สา เต อชฺช น วิชฺชติ ยํ ตุยฺหํ ตุยฺหเมเวตํ นตฺถิ ทุจฺจริตํ มม ฯ |๓๑๖.๒๔๗| อนิจฺจา หิ จลา สทฺธา เอวํ ทิฏฺฐา หิ สา มยา รชฺชนฺติปิ วิรชฺชนฺติ ตตฺถ กึ ชิยฺยเต มุนิ ฯ |๓๑๖.๒๔๘| ปจฺจติ มุนิโน ภตฺตํ โถกํ โถกํ กุเล กุเล ปิณฺฑิกาย จริสฺสามิ อตฺถิ ชงฺฆพลํ มมาติ ฯ สาฏิมตฺติโย เถโร ฯ

เมื่อก่อนท่านมีศรัทธา แต่วันนี้ท่านไม่มีศรัทธา สิ่งใดที่เป็นของท่าน ขอสิ่งนั้นจงเป็นของท่านนั่นแหละ ทุจริตของเราไม่มี เพราะศรัทธาไม่ เที่ยงกลับกลอก ศรัทธานั้นเราเคยเห็นมาแล้ว คนทั้งหลายประเดี๋ยวรัก ประเดี๋ยวหน่าย ดูกรท่านผู้เป็นมุนี ท่านจะเอาชนะในคนเหล่านั้นได้ อย่างไร บุคคลย่อมหุงอาหารไว้เพื่อนักปราชญ์ทุกๆ สกุล สกุลละเล็ก ละน้อย เราจักเที่ยวไปบิณฑบาต กำลังแข้งของเรายังมีอยู่.

เพราะศรัทธาไม่เที่ยง คลอนแคลน ศรัทธานั้น เราเห็นมาแล้วอย่างนั้น คนทั้งหลายรักง่ายหน่ายเร็ว ในความรักและความหน่ายนั้น พระมุนีจะชนะได้อย่างไร

คนทั้งหลายย่อมหุงอาหารไว้เพื่อมุนี ทุกตระกูล ตระกูลละเล็กละน้อย เราจะเที่ยวบิณฑบาตด้วยปลีแข้ง เพราะกำลังแข้งของเรายังมีอยู่