|๓๖๒.๔๖๖| ๒ ปเร อมฺพาฏการาเม วนสณฺฑมฺหิ ภทฺทิโย สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห ตตฺถ ภทฺโท ฌิยายติ ฯ |๓๖๒.๔๖๗| รมนฺเตเก มุทิงฺเคหิ วีณาหิ ปณเวหิ จ อหญฺจ รุกฺขมูลสฺมึ รโต พุทฺธสฺส สาสเน ฯ |๓๖๒.๔๖๘| พุทฺโธ จ เม วรํ ทชฺชา โส จ ลพฺเภถ เม วโร คเณฺหหํ สพฺพโลกสฺส นิจฺจํ กายคตาสตึ ฯ |๓๖๒.๔๖๙| เย มํ รูเปน ปามึสุ เย จ โฆเสน อนฺวคู ฉนฺทราควสูเปตา น มํ ชานนฺติ เต ชนา ฯ |๓๖๒.๔๗๐| อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ น ปสฺสติ สมนฺตาวรโณ พาโล ส เว โฆเสน วุยฺหติ ฯ |๓๖๒.๔๗๑| อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ พหิทฺธาผลทสฺสาวี โสปิ โฆเสน วุยฺหติ ฯ |๓๖๒.๔๗๒| อชฺฌตฺตญฺจ ปชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ อนาวรณทสฺสาวี น โส โฆเสน วุยฺหตีติ ฯ ลกุณฺฏโก เถโร ฯ

ภัททิยภิกษุอยู่ ณ อัมพาฏการามอันสวยงามในชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหา พร้อมทั้งรากขึ้นแล้ว เป็นผู้เจริญด้วยคุณมีศีลเป็นต้น เพ่งฌานอยู่ใน ไพรสณฑ์นี้ กามโภคีบุคคลบางพวกย่อมยินดีด้วยเสียงตะโพน เสียง พิณและบัณเฑาะว์ แต่ความยินดีของพวกเขานั้นไม่ประเสริฐ ไม่ ประกอบด้วยประโยชน์ ส่วนเรายินดีแล้วในคำสอนของพระพุทธเจ้า อยู่ที่โคนไม้ ก็พระพุทธเจ้าได้ประทานพรแก่เรา เรารับพรนั้น แล้ว ถือเอากายคตาสติอันโลกทั้งปวงพึงเจริญเป็นนิตย์ ชนเหล่า ใดถือรูปร่างเราเป็นประมาณ และถือเสียงเราเป็นประมาณ ชน เหล่านั้นตกอยู่ในอำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา คนพาลถูก กิเลสกั้นไว้รอบด้าน ย่อมไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอกย่อม ลอยไปตามเสียง แม้บุคคลผู้เห็นผลภายนอก ไม่รู้ภายใน แต่ เห็นภายนอก ก็ลอยไปตามเสียง ส่วนผู้ใดมีความเห็นไม่ถูกกั้น ย่อมรู้ชัดทั้งภายใน ทั้งเห็นแจ้งภายนอก ผู้นั้นย่อมไม่ลอยไป ตามเสียง.

พระภัททิยภิกษุอยู่ในอัมพาฏการามอันสวยงาม ใกล้ชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากแล้ว เป็นผู้งามด้วยคุณมีศีลเป็นต้น เข้าฌานอยู่ในชัฏแห่งป่า

ผู้มักบริโภคกามบางพวกยินดีด้วยเสียงตะโพน เสียงพิณและเสียงบัณเฑาะว์ ส่วนเรายินดีในคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ที่โคนไม้

หากพระพุทธเจ้าพึงประทานพรแก่เรา และหากเราพึงได้รับพรนั้น เราจะพึงรับกายคตาสติที่ชาวโลกทั้งมวลควรเจริญอยู่ประจำ

เหล่าชนที่ดูหมิ่นรูปร่างเรา แต่ชมเสียงเรา ชื่อว่ายังตกอยู่ภายใต้อำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา

คนโง่เขลาถูกกิเลสปิดกั้นไว้โดยรอบ ไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอก ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

แม้คนที่ไม่รู้ภายใน เห็นชัดแต่ภายนอก ชื่อว่าเห็นแต่ผลภายนอก ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง