๒ |๔๕๒.๑๓๓| ปุตฺตโสเกนหํ อฏฺฏา ขิตฺตจิตฺตา วิสญฺญินี นคฺคา ปกิณฺณเกสี จ โรทํ เตน วิจาริหํ ฯ |๔๕๒.๑๓๔| วีถิสงฺการกูเฏสุ สุสาเน รถิยาสุ จ อจรึ ตีณิ วสฺสานิ ขุปฺปิปาสาสมปฺปิตา ฯ |๔๕๒.๑๓๕| อถทฺทสามิ สุคตํ นครํ มิถิลํ คตํ อทนฺตานํ ทเมตารํ สมฺพุทฺธํ อกุโตภยํ ฯ |๔๕๒.๑๓๖| สํ จิตฺตํ ปฏิลทฺธาน วนฺทิตฺวาน อุปาวิสึ โส เม ธมฺมมเทเสสิ อนุกมฺปาย โคตโม ฯ |๔๕๒.๑๓๗| ตสฺส ธมฺมํ สุณิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ ยุญฺชนฺตี สตฺถุ วจเน สจฺฉากาสึ ปทํ สิวํ ฯ |๔๕๒.๑๓๘| สพฺเพ โสกา สมุจฺฉินฺนา ปหีนา เอตทนฺติกา ปริญฺญาตา หิ เม วตฺถู ยโต โสกาน สมฺภโว ฯ วาสิฏฺฐี ฯ

เราอึดอัดเพราะความโศกถึงบุตร มีจิตฟุ้งซ่าน ไม่มีความรู้สึก เปลือย กายและสยายผมร้องไห้เที่ยวไปในที่ต่างๆ เราได้เที่ยวไปในถนน กอง- หยากเยื่อ ในป่าช้า ในตรอกใหญ่ และตรอกน้อย อดๆ อยากๆ ตลอด ๓ ปี ภายหลังได้พบพระสุคตผู้ฝึกบุคคลที่ยังไม่ได้ฝึกตน ตรัสรู้ ด้วยพระองค์เอง หาภัยมิได้ กำลังเสด็จไปสู่พระนครมิถิลา กลับได้สติ แล้วเข้าไปถวายบังคม พระองค์ได้ทรงแสดงธรรมแก่เรา ด้วยความ อนุเคราะห์ เราฟังธรรมของพระองค์แล้ว ออกบวชเป็นบรรพชิต เพียรพยายามในคำสอนของพระองค์ ได้ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันปลอดโปร่ง เราตัดความโศกทั้งปวงได้แล้ว ละความโศกอันมีอรหัตผลเป็นที่สุดได้ แล้ว เพราะเรากำหนดรู้ที่ตั้งและเหตุเกิดแห่งความโศกทั้งหลาย.

เรากระทบกระเทือนใจเพราะความเศร้าโศกถึงบุตร มีจิตฟุ้งซ่าน ไม่รู้สึกตัว เปลือยกายและมีผมรุงรัง เที่ยวร้องไห้ไปตามที่ต่างๆ

ได้เที่ยวไปตามถนน กองขยะ ในป่าช้า ในตรอกใหญ่ตรอกน้อย อดๆ อยากๆ ถึง ๓ ปี

ภายหลัง ได้พบพระสุคตผู้ฝึกคนที่ยังไม่ได้ฝึก ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง ไม่เกิดความกลัวแต่ที่ไหนๆ กำลังเสด็จไปยังกรุงมิถิลา

กลับได้สติแล้วเข้าไปถวายบังคม พระโคดมพระองค์นั้น ได้ทรงพระกรุณาแสดงธรรมโปรดเรา

เราฟังธรรมของพระองค์แล้วบวชเป็นบรรพชิต เพียรพยายามในคำสอนของพระศาสดา ได้ทำให้แจ้งซึ่งบทธรรมอันปลอดโปร่ง

ถอนและละความโศกทั้งหมดได้แล้ว เพราะเรากำหนดรู้วัตถุคืออุปาทานขันธ์ ๕ ซึ่งเป็นเหตุเกิดแห่งความโศกทั้งหลายได้