กเร สริกฺโข อถวาปิ เสฏฺโฐ นิหีนโก วาปิ กเรยฺย เอโก กเรยฺยุเมเต พฺยสเน อุตฺตมตฺถํ ยถา อหํ กุสนาฬิ รุจายนฺติ ฯ กุสนาฬิชาตกํ ปฐมํ ฯ ---------

บุคคลผู้เสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน หรือเลวกว่ากัน พึงกระทำมิตร ธรรมเถิด เพราะมิตรเหล่านั้น เมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น ก็พึงทำประโยชน์ อันอุดมให้ได้ ดุจเราผู้เป็นรุกขเทวดาและกุสนาฬิเทวดา คบหาเป็น มิตรกัน ฉะนั้น. จบ กุสนาฬิชาดกที่ ๑.

บุคคลเสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน หรือเลวกว่ากันก็ตาม ก็ควรทำมิตรไมตรีกันไว้ เพราะว่า มิตรเหล่านั้นเมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น ก็พึงทำประโยชน์อันอุดมให้ได้ เหมือนเราผู้เป็นเทวดาสถิตอยู่ที่ต้นรุจา กับเทวดาผู้สถิตอยู่ที่กอหญ้าทำมิตรไมตรีกันกุสนาฬิชาดกที่ ๑ จบ