กาฬา มิคา เสตทนฺตา ตวีเม ปโรสตํ เหมชาลาภิฉนฺนา เต เต ททามีติ สุสีม พฺรูสิ อนุสฺสรํ เปตฺติปิตามหานํ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระนามว่าสุสีมะ ช้างประมาณ ๑๐๐ เชือกเศษนี้ ประดับด้วยข่ายทอง เป็นของพระองค์ พระองค์ทรงระลึกถึงการกระทำ แห่งพระบิดา และพระอัยยกาของพระองค์อยู่เนืองๆ ตรัสว่า เราจะให้ ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น ดังนี้ เป็นความจริงหรือ พระเจ้าข้า?

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระนามว่าสุสีมะ ช้างดำมีงาขาว ของพระองค์เหล่านี้ ๑๐๐ กว่าเชือก ประดับด้วยข่ายทองคำ พระเจ้าสุสีมะ พระองค์ยังทรงระลึกถึงการกระทำของพระชนก และพระอัยยกาของพระองค์หรือ จึงตรัสว่า เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น พระเจ้าข้า (พระเจ้าสุสีมะทรงสดับคำของพระโพธิสัตว์แล้วตรัสว่า)

กาฬา มิคา เสตทนฺตา มมีเม ปโรสตํ เหมชาลาภิฉนฺนา เต เต ททามีติ วทามิ มาณว อนุสฺสรํ เปตฺติปิตามหานนฺติ ฯ สุสีมชาตกํ ตติยํ ฯ ---------

ดูกรพ่อมาณพ ช้างประมาณ ๑๐๐ เชือกเศษนี้ประดับด้วยข่ายทอง ซึ่ง เป็นของเรา เราระลึกถึงการกระทำแห่งพระบิดา และพระอัยยกาอยู่ เนืองๆ พูดว่า เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่น ดังนี้ เป็น ความจริง. จบ สุสีมชาดกที่ ๓.

นี่พ่อมาณพ ช้างดำมีงาขาวของเราเหล่านี้ ๑๐๐ กว่าเชือก ประดับด้วยข่ายทองคำ เรายังระลึกถึงการกระทำของพระบิดาและพระอัยยกา จึงพูดว่า เราจะให้ช้างเหล่านั้นแก่พราหมณ์เหล่าอื่นสุสีมชาดกที่ ๓ จบ