ยถา เกสา จ มสฺสุ จ ฉินฺนํ ฉินฺนํ วิรูหติ เอวํ รูหตุ เต นาสา ปทุมํ เทหิ ยาจิโต ฯ

ผมและหนวดที่โกนแล้ว ตัดแล้ว ย่อมงอกขึ้นใหม่ได้ ฉันใด จมูกของ ท่านจงงอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ ข้าพเจ้าเถิด.

ผมและหนวดที่ขาดไปแล้วๆ ยังงอกขึ้นอีกฉันใด ขอจมูกของท่านจงงอกขึ้นฉันนั้น เราขอดอกบัวท่านแล้ว ขอท่านจงให้แก่เรา (ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๒ กล่าวขอว่า)

ยถา สารทิกํ วีชํ เขตฺเต วุตฺตํ วิรูหติ เอวํ รูหตุ เต นาสา ปทุมํ เทหิ ยาจิโต ฯ

พืชที่เก็บไว้ในสารทสมัย เอาหว่านลงในนา ย่อมงอกขึ้น ฉันใด จมูก ของท่านจงงอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ ข้าพเจ้าเถิด.

พืชที่เก็บไว้ในฤดูใบไม้ร่วง เขาหว่านลงในนาแล้วงอกขึ้นฉันใด ขอจมูกของท่านจงงอกขึ้นฉันนั้น เราขอดอกบัวท่านแล้ว ขอท่านจงให้แก่เรา (พระโพธิสัตว์ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๓ กล่าวขอว่า)

อุโภปิ วิลปนฺเตเต อปิ ปทฺมานิ ทสฺสติ วชฺชุํ วา เต น วา วชฺชุํ นตฺถิ นาสาย รูหนา เทหิ สมฺม ปทุมานิ ปทฺมา เม เทหิ ยาจิโตติ ฯ ปทุมชาตกํ ปฐมํ ฯ ---------

แม้คนทั้งสองนั้นคิดว่า ท่านจักให้ดอกปทุมแก่ตน จึงได้พูดพล่ามไป คนทั้งสองนั้นจะพึงกล่าว หรือไม่กล่าวก็ตาม จมูกย่อมงอกขึ้นไม่ได้ ดูกรสหาย ข้าพเจ้าขอดอกปทุม ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด. จบ ปทุมชาดกที่ ๑.