ตว สทฺธญฺจ สีลญฺจ วิทิตฺวาน ชนาธิป วณฺณํ อญฺชนวณฺเณน กาลิงฺคสฺมึ วินิมฺหเส ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่กว่าประชาชน ข้าพระบาททั้งหลาย ได้ทราบ ศรัทธา และศีลของพระองค์แล้ว จึงมาขอรับพระราชทานเอาทองคำ แลกกับช้างมีสีดังดอกอัญชัน นำไปในแคว้นกาลิงคราช.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่กว่าเหล่าชน ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทราบศรัทธาและศีลของพระองค์แล้ว จะขอรับพระราชทานแลกเปลี่ยนทองคำกับพญาช้างอัญชนวรรณ นำไปไว้ในแคว้นกาลิงคะ พระเจ้าข้า (พระอุปราชโพธิสัตว์ตอบว่า)

อนฺนภจฺจา จ ภจฺจา จ โยธ อุทฺทิสฺส คจฺฉติ สพฺเพเต อปฺปฏิกฺขิปฺปา ปุพฺพาจริยวโจ อิทํ ฯ

สัตว์ที่พึงเลี้ยงด้วยข้าวก็ดี ที่ไม่ได้เลี้ยงก็ดี ผู้ใด ในโลกนี้ ตั้งใจมาหาเรา สัตว์เหล่านั้นทั้งหมด เราก็มิได้ห้ามเลย นี้เป็นถ้อยคำของท่านบูรพาจารย์.

สัตว์ทั้งหมดนั้นที่พึงเลี้ยงด้วยข้าวก็ดี ไม่พึงเลี้ยงด้วยข้าวก็ดี ในมนุษยโลกนี้ ตัวใดเจาะจงไปหา เราไม่ควรปฏิเสธ นี้เป็นคำของบูรพาจารย์

ททามิ โว พฺราหฺมณา นาคเมตํ ราชารหํ ราชโภคํ ยสสฺสินํ อลงฺกตํ เหมชาลาภิฉนฺนํ สสารถี คจฺฉถ เยนกามนฺติ ฯ กุรุธมฺมชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ ---------

ดูกรพราหมณ์ทั้งหลาย เราจะให้ช้างนี้อันควรเป็นราชพาหนะ เป็นราช บริโภค ประกอบไปด้วยยศ ประดับไปด้วยเครื่องประดับ ปกคลุมไป ด้วยข่ายทอง มีนายหัตถาจารย์ พร้อมแก่ท่านทั้งหลาย ขอพวกท่านจงไป ตามปรารถนาเถิด. จบ กุรุธรรมชาดกที่ ๖.