ยถา มาณวโก ปนฺเถ สิคาลึ วนโคจรึ อตฺถกามํ ปเวเทนฺติ อนตฺถกามาติ มญฺญติ อนตฺถกามํ สตปตฺตํ อตฺถกาโมติ มญฺญติ ฯ

มาณพสำคัญนางสุนัขจิ้งจอกในหนทาง ซึ่งเที่ยวอยู่ในป่า ผู้ปรารถนา ประโยชน์ และบอกให้รู้ด้วยอาการอย่างนั้นว่า เป็นผู้ปรารถนาความ ฉิบหาย มาสำคัญนกกระไนผู้ปรารถนาความฉิบหายว่า เป็นผู้ปรารถนา ประโยชน์ ฉันใด.

เอวเมว อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล โหติ ตาทิโส หิเตภิ วจนํ วุตฺโต ปฏิคฺคณฺหติ วามโต ฯ

บุคคลบางคนในโลกนี้ย่อมเป็นเช่นนั้น เมื่อชนทั้งหลายผู้ปรารถนาประ- โยชน์จึงกล่าวสอน ย่อมกลับถือเอาโดยไม่เคารพ ฉันนั้น.

เย จ โข นํ ปสํสนฺติ ภยา อุกฺกํสยนฺติ วา ตญฺหิ โส มญฺญเต มิตฺตํ สตปตฺตํว มาณโวติ ฯ สตปตฺตชาตกํ นวมํ ฯ ---------

อนึ่ง ชนเหล่าใด สรรเสริญบุคคลนั้นก็ดี ยกย่องบุคคลนั้นเพราะกลัว ก็ดี ก็สำคัญชนเหล่านั้นว่า เป็นมิตร เหมือนมาณพสำคัญผิดนกกระไน ว่า เป็นมิตร ฉะนั้น. จบ สตปัตตชาดกที่ ๙.